Friday, 31 July 2009



"We have no idea, now, of who or what the inhabitants of our future might be. In that sense, we have no future. Not in the sense that our grandparents had a future, or thought they did. Fully imagined cultural futures were the luxury of another day, one in which 'now' was of some greater duration. For us, of course, things can change so abruptly, so violently, so profoundly, that futures like our grandparents' have insufficient 'now' to stand on. We have no future because our present is too volatile. ... We have only risk management. The spinning of the given moment's scenarios. Pattern recognition"                      William Gibson, Pattern Recognition, 2002

Ακούγεται naive και απλοϊκό, σαν ένα τυφλό party animal με παρωπίδες και παρελθόν λευκό.  Ο Zomby δεν είναι, όμως, καθόλου 'αθώος'.  Παίρνει τα πιο χτυπητά, χοντροκομμένα στοιχεία από την μαζική κουλτούρα - τον Godzilla, τα Pokemon - και τους δίνει σασπένς και μια υπερένταση, ένα overdrive, σαν να έχουν μπει όλα στην τελική ευθεία οριστικά. (Η Prada, που είναι πορρωμένη με τον ακραίο μοντερνισμό, τον επέλεξε φέτος, μαζί με τους Laibach, σαν ειρωνικό soundtrack στο show της. Σουρουκλεμέ!).

No comments:

Post a Comment