A LONDON TING

Like grime itself, when Roll Deep define their own terms they are strongest-- shockingly innovative and brutally uncompromising. [...] But it's when Street Anthems unearths the relatively lost classics that the importance of the compilation is apparent. Early grime anthems like "Roll Deep Regular" and "Bounce" were critical in the creation of a unique, shockingly original genre, different from the DJ-based, house-inspired UK garage scene it rose out of. Wiley's glacial "eski" synths sounded cold and alien. MCs laced these distant and strange beats them with acutely local bars-- lyrics dripping in East London slang and narratives.  (BLACKDOWN)

Roll Deep, the grime group once spearheaded by Dizzee Rascal and Wiley, have never made an album truly representative of their talent. Street Anthems is a Greatest Hits collection and predictably is the best Roll Deep full length by miles. It opens with three of the best vocal grime tracks of all time: the previously unreleased vocal of Wiley’s ‘Eskimo’ instrumental and posse cuts ‘When I’m Ere’ and ‘Roll Deep Regular’. The level of innovation on the production of these three tracks is spectacular. If you want to know what people mean when they describe grime as brilliant minimalism, listen to these three tracks.  (FACT)

Οι Roll Deep ήταν μια all-star grime κολλεκτίβα του ανατολικού Λονδίνου με ιδρυτικά μέλη τους, διεθνώς διάσημους πλέον, Wiley και Dizee Rascal. Αυτό εδώ το compilation μαζεύει ομολογουμένως τις σημαντικότερες στιγμές τους, καθώς και σπάνια tracks και original versions που δίνονται σε ευρεία κυκοφορία για πρώτη φορά. Τα πρώτα grime instrumentals αντιπροσωπεύουν μια από τις πιο καινοτόμες περιόδους στη βρετανική ηλεκτρονική σκηνή, και συνεχίζουν να εμπνέουν ακόμα τους παραγωγούς αιχμής της μετα-dubstep εποχής. Πολλοί άφτασαν να κάνουν λόγο για paradigm-shifting, παραλληλίζοντας το πρώτο κύμα του grime (2002 και μετά) με την κατάσταση των ΗΠΑ κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του '80, και τη γέννηση των πρώτων μορφών urban ηλεκτρονικής μουσικής - electro, rap, house και techno. Το grime δεν μπορεί να περιγραφεί με κανέναν από τους τέσσερεις αυτούς όρους. Ξεκινά το παιχνίδι από την αρχή, παίρνοντας εντελώς νέα θέση στα ίδια αυτά θέματα του φουτουρισμού και της τεχνολογίας, όπως αυτά διαμορφώθηκαν εκ νέου την τελευταία δεκαετία. Μια νέα σχέση μεταξύ ανθρώπινου σώματος και τεχνολογίας προκύπτει, εντελώς διαφορετική από την συνθήκη που είχαν καθιερώσει τα σχήματα της δεκαετίας του 1980. Το δέος απέναντι στην τεχνολογία, ο μαζοχισμός της ρομποτικής επανάλληψης, η λού(μ)πα της disco, έχουν εξαφανιστεί. 

Ποιό πράγμα τα έχει αντικαταστήσει όλα αυτά είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Ας πούμε για την ώρα πως το grime μεταχειρίζεται την τεχνολογία περισσότερο σαν όπλο, πιο κοντά στον ρεαλισμό παρά στην φυγή (escapism). Εντέλει, νομίζω πως η bass μουσική προσφέρει μάλλον ένα εργαλείο εξέτασης και αλλαγής των σύγχρονων συνθηκών, παρά απλώς ένα σύμπτωμα αυτών των συνθηκών. Αυτό είναι που την κάνει, ίσως, να διαφέρει από όλη την προηγούμενη ηλεκτρονική μουσική...  

link  (Roll Deep - Street Anthems, lp 2009)

RUSTIE @BIOS!

Αυτό το σκατούλι από τη Γλασκώβη, που παίζει στα πάρτι της Warp αναμειγνύοντας 80's boom-bap με σημερινό grime, συνταρακτικά 8bit bleeps και offbeat hip-hop, έρχεται στο Bios της Αθήνας, με warm-up από τον Gizmo! O οποίος ντράπηκε, κατά πως φαίνεται, να βάλει στην αφίσα τον ίδιο τον Rustie, κι έτσι κότσαρε το concept που βλέπετε. Χμ... 

Όλα αυτά την Παρασκευή, μόλις με €5!   

link1  (Rustie Mixtape @FACT, June '09)

link2  (Rustie - Bad Science, ep 2009)

THE ELEMENT OF GRIME

I’ve always been fascinated by these little squiggly synths, whether it’s been in jazz funk, or gangsta rap, or 80s synth pop… and also grime. That’s what I love most about grime actually, that kind of hyper-coloured sound. I was never so into the aggression of grime – I liked it in the MCs and the music, but it was actually how fucking beautiful melodically Target, Wiley, Terror Danjah, Ruff Sqwad and Jammer were – the Chinese style instrumentals.  (KODE9 @THE GUARDIAN)

Στην τελευταία συνέντευξη του ο Kode9 κάνει λόγο για τη μουσική της Jamaica ως ϊό. Η ηλεκτρονική μουσική της βρετανίας ειδομένη σαν μια σειρά μεταλλάξεων αυτού του ϊού. Η κουλτούρα των soundsystem των δεκαετιών '60 κι '70, οι ρυθμοί που ξεπήδησαν τότε -reggae, dub, lover's rock, soca, ska- μεταναστεύουν από την αποικία στη μητρόπολη και 'προσβάλλουν' τη μουσική της βρετανίας σε δυο σημεία-κλειδιά: το punk και τη χορευτική μουσική. Η κυρίαρχη κουλτούρα αφομοιώνει τον ϊό, αποκτά ανοσία, κι έτσι ο ϊός μεταλλάσσεται, δυναμώνει και αποκτά συνείδηση. Με όχημα την HYPERDUB όλη αυτή η σκέψη περνάει στη πράξη.

Πέρα από την Καραϊβική, οι εμμονές του Kode9 έχουν κι ένα δεύτερο γεωγραφικό σημείο αναφοράς, την Άπω Ανατολή. Μια μανία που είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη δεκαετία (με τις Mo'Wax και NinjaTune, αλλά και ακόμα πιο συνειδητά στον Photek), κυριάρχησε ως εμμονή και στα grime instrumentals αυτής της δεκαετίας. Ο Kode9 μαζεύει όλα τα hyper-grime κομμάτια σινο-ιαπωνικού φουτουρισμού και φτιάχνει ένα ημίωρο mixtape για λογαριασμό του Lower End Spasm. (Το οποίο δίνει και links για την παρουσία του κινέζικου πληθυσμού στο Λονδίνο). 

link1  (Kode9 Sinogrime Minimix)

link2  (Kode9 Interview @The Gurdian)

link3  (HYPERDUB 5)

DRASTIC ELEMENTS

Cross breeding the chunked out, reverberated breaks of drum and bass with the time frame and template of dubstep and the kind of sample splicing that made DJ Shadow type compositions so infuriatingly engulfing back when, Wilson manages to defiantly sound like ... well, like himself.  "But for me dubstep has been a great scene to be involved in, to watch it grow, even with the politics that seems to go with it. As a producer it is quite freeing. I'm into a lot of styles, and I love my deep techno and house, so it is good to be able to go back to that kind of style and people still call it dubstep."  (ELEMENTAL @KMAG)

Με ένα χορταστικό ντεμπούτο lp κι ένα συναρπαστικό mixtape, ο Adam Wilson (aka Elemental) χώνεται βαθιά στο παιχνίδι. Μια χαλασμένη γεννήτρια μπάσου κατεβάζει τα πιο κολλημένα μοτίβα, επίμονο acid της παλιάς σχολής, μηχανικά breakbeats και ψυχωτικό tribal, σε άφθονες ποσότητες... όλες οι χοντρές εμμονές του αστικού ήχου (που κάποτε ονομαζόταν Jungle) συμπιεσμένες σε κενό αέρος. Ο Elemental ανακαλύπτει τον κοινό κώδικα ανάμεσα στην dub, το acid-house και το break, και οδηγείται στο 'dubstep' μέσω μιας εντελώς πλάγιας οδού. Τι ανακούφιση... 

link1  (Elemental - Message from the Void, lp 2009)

link2  (Elemental Mixtape  @Bodytonic, Nov '09)

link3  (Elemental Interview @KMAG, Nov '09)  

WHERE WERE U IN '02?

So let’s say this is 2002. What you do hear is a snapshot of the early Benga and Skream sound. In many ways it was this just a little of a broad body of work - they were prolific writers, with literally thousands of tracks made between them, many now lost due to hard drive crashes and PC viruses - that transitioned dubstep from the dark swung garage of El-B, Horsepower and Zed Bias to the mid era of Loefah, Mala, Coki, Kode9, and of course Skream & Benga themselves. [...] What you see in Skream, Benga and also Plastician's sound of the time is a vision that's dark, clipped, minimal and grime-inspired. Listen to their sound, built on Fruity Loop synths, and there's a coldness to it.

While Skream and Benga have since made more emotive records, I'm nostalgic for this era, especially as it now no longer makes up such a large proportion of the output of the scene. But this proportion played a crucial role. Around these times UK garage as a scene was all but collapsed, grime was going it's own angry way and no one wanted to touch what would be dubstep with a barge pole. El-B got frustrated at the darkness in the Forward>> scene and disbanded Ghost to form El-Tuff while Zed Bias began to be interested in broken beats. So as the dubstep scene narrowed while everything around it collapsed, in retrospect these sparse beats acted like a palate cleanser. Some critics mourn loss the house/garage/r&b touches, and with good reason, but the narrowing into Benga and Skream's sound made room for subsequent possibilities. Here was a dark minimal plateau: what can we build on it?

(BLACKDOWN)

Πέντε χρόνια κλείνει και το blog του Blackdown φέτος. Ο πιο πολύτιμος χρονικογράφος της εξέλιξης του dubstep προσφέρει ένα ιστορικό mixtape από τις πρώιμες μέρες του 2002(!) φτιαγμένο από τον Hatcha. Ήταν η εποχή που το uk garage είχε εκφυλιστεί ήδη εμπορικά, ενώ το grime τρωγόταν από το γνωστό κλίμα επιθετικότητας. Τα sets του Hatcha στις θρυλικές βραδιές FWD>> πήραν μια σκοτεινή στροφή στα beats του 2-step garage και η αρχή είχε γίνει. Ο ψυχρός και κλειστοφοβικός ήχος των πρώτων εκείνων ημερών εμπλουτίστηκε σταδιακά με την δομή της reggae και του dub, κι έγινε ακαταμάχητος: ένα νυχτερινό sountrack σε αργή κίνηση υπό το βάρος του sub-bass, ο ήχος του halfstep και των Digital Mystikz ήταν αυτό που γοήτευσε και κέρδισε πολλούς αφοσιωμένους οπαδούς. Ο Blackdown δίνει κι ένα δεύτερο ιστορικό set, φτιαγμένο από τον Skream το 2005, για να δείξει αυτή τη μετάβαση από το dark garage στο 'ώριμο' dubstep.  Δυστυχώς το κοινό εκτός βρετανίας άργησε πολύ να ανακαλύψει όλη αυτή την ιστορία, και τώρα πια που βρισκόμαστε σε θέση να το εκτιμήσουμε, αυτό άλλαξε τόσο πολύ, πριν καν προλάβουμε να το χαρούμε. 

Κατανοητή η νοσταλγία λοιπόν. Προς το παρόν οι Blackdown και Kode9, οι δυο guru/χρονικογράφοι της σκηνής, αγκαλιάζουν όλο το φάσμα του βρετανικού bass: από το grime στο dubstep και από το garage στο funky του Λονδίνου, και ως τους technicolour beatmakers του Bristol και της Γλασκώβης -όλα γίνονται πιο ενδιαφέροντα όταν παίζονται το ένα δίπλα στο άλλο και οι πιθανότητες παραμένουν ανοιχτές, παρά αν τα αντιμετωπίσουμε σαν απομονωμένες 'κατηγορίες'...  

link1  (Hatcha 2002 Promo Mix)

link2  (Skream 2005 Promo Mix)

link 3  (Blackdown 5 Years)

REVOLTING BASS

[The sound of Hackman] like the best of funky, it seems to zig zag between polar opposites rather than choosing one extreme to pursue. Hackman’s sound is characterised by warm analog sub bass and asymmetric percussion layered over a 4x4 base. But there’s an abundance of interesting groove and warm bass in the 130ish/funky spectrum: what makes Hackman’s sound stand out from the crowd is a great propensity for saccharine sweet melodies that contrast with the dark sub and scattered drums. These melodies seem to echo MJ Cole’s turn of the millennium 2step productions, with lush touches despite a tuff club exoskeleton.   (BLACKDOWN)

Κάτι αρκετά περίεργο συνέβαινε στις βραδιές jungle της προηγούμενης δεκαετίας στο Λονδίνο (σύμφωνα με τη μαρτυρία του Simon Reynolds): στο μικρότερο δωμάτιο των club -που προοριζόταν για χαλάρωση- παιζόταν garage house. Περίεργη επιλογή. Δεν μπορώ να φανταστώ πολλούς οπαδούς της drum'n'bass να χαλαρώνουν με καρεκλάτο garage. Το ένα αποκλείει το άλλο. Όπως το πορνό και οι απαγορευμένες ουσίες, έτσι και η χορευτική κουλτούρα χωρίστηκε σε σκληρό και μαλακό πυρήνα. Κι όμως. Το νεοϋορκέζικο garage house φάνηκε χρήσιμο στα jungle raves. Όντας το ίδιο η πιο αφροκεντρική και soulful εκδοχή της house, με υπνωτικές φωνές και dubby feeling που κοντράρεται από τις συγκοπές του swing, το us garage πρόσφερε πράγματα που ήταν σε θέση να εκτιμήσουν οι original junglists του Λονδίνου. Το us garage παιζόταν στο βρετανικό έδαφος σε ταχύτητες jungle (+170bpm), οι παραγωγοί μιμήθηκαν τον ήχο που άκουγαν απ'τους djs... κι έτσι, προέκυψαν διαδοχικά το speed garage, το bassline house και τελικά ο ήχος που ονομάστηκε uk garage. Ο ήχος αυτός κατάφερε να επανενώσει τη βρετανία κάτω από ένα νέο groove, που κρατάει μεν όλο το ζουμί του original uk hardcore (sub bass, rolling beats, 'σκληρή' παραγωγή), αλλά και όλη τη γλύκα της soul jazz και την grass-roots κουλτούρα της reggae.

Σήμερα, μια ολόκληρη δεκαετία μετά από όλα αυτά, ένα νέο κύμα uk house μουσικής διαδίδεται μέσα από το πειρατικό ραδιόφωνο και κατακτά τα λονδρέζικα υπόγεια: το uk funky. Φτιάχνεται από τον πολυφυλετικό ιστό στη νότια και ανατολική περιφέρεια της πόλης του Λονδίνου, και συντονίζεται με τα κύματα της slum bass μουσικής που υποβόσκουν από το Johanesburg και την Angola ως τη Λισαβόνα, και από τη Βαλτιμόρη ως τις φαβέλες του Rio και την πόλη του Μεξικό. Πολυρυθμία, percussion που βαράει εκτός μετρονόμου, μελωδικά κρουστά και κρουστές μελωδίες που ακούγονται out of tune. Και φυσικά τόνοι ολόκληροι από τρσδιάστατο μπάσο.

Πάνω στην ώρα ο Blackdown παρουσιάζει τον Hackman, ένα νέο παραγωγό που συνδυάζει τις ρίζες του uk garage με την τελευταία λέξη του uk funky: instrumental και sampledelic ταυτόχρονα, με καθαρές μελωδίες και βρόμικο μπάσο, με κλασικό πιάνο αλλά και technicolour τοξίνες, με σταθερά μοτίβα τεσσάρων τετάρτων που η κανονικότητά τους σπάει από offbeat percussion...

link1  (Hackman free tracks)

link2  (Hackman Mixtape & Interview @Blackdown)

Όσον αφορά τις τοπικές bass σκηνές σε όλον τον κόσμο, το καταπληκτικό Generation Bass blog μας προσανατολίζει, χωρίς διακρίσεις και χωρίς υποψίες εξωτισμού.

CINNAMAN • BEAT DIMENSIONS

Επίσης ο Cinnaman από την ομάδα των Beat Dimensions, (υπεύθυνη για την ομώνυμη σειρά συλλογών και ιδιοκτήτες του Rush Hour) θα βρίσκεται στη Θεσ/νικη την Κυριακή. Στο sp!timou με ελεύθερη είσοδο!