Thursday, 27 August 2009


When grime was starting I wasn't living in London, although I did go to some of the raves like ‘Run The Road’ etc. At the raves I went to, I was amazed at the crowd energy levels that the MCs generated. What I really liked was the music that was fused together i.e, garage, dancehall and hip hop. [...] Dirty Canvas is a grime night that myself and David Moynihan started in 2005. At the time loads of grime events were being cancelled or not put on at all, as the police were just shutting them down on sight without even saying why... [...] ‘No hats No Hoods edition 1’ is a CD that came about through doing mixes for Galaxy Fm. Every month I'd try and get a freestyle or track recorded just for the mix. Eventually I ended up with over 20 exclusive tracks, so I decided to whittle them down to 15 and mix them with the biggest and best grime tunes out there. The CD has been a real labour of love from getting the tracks recorded, to hunting down the photos. I've been lucky in that every track/artist/ photographer I wanted for the CD said yes. I think it’s quite unique, in that it’s a document of the grime scene now, it’s got a 14 page colour booklet with photos from all the photographers who document the scene such as Will Robson Scott, Tim and Barry and Robin Bharaj.  (DJ MAGIC @FABRIC)

Αυτή η συλλογή του DJ Magic με το υπέροχο εξώφυλλο έσκασε πρόσφατα στα forums και την ακούω κρυφά εδώ και μέρες μην ξέροντας τι να γράψω... Υποτίθεται πως οι μεγάλες δόξες του Grime έχουν περάσει, όμως αυτή η συγκεκριμένη επιλογή κομματιών της No Hats No Hoods μας διηγείται μια άλλη κατάσταση. Παρόλο που κανένα Grime album δεν με έχει ποτέ ενθουσιάσει (με εξαίρεση ίσως εκείνα των Wiley και Plastician) ο, συνήθως στην πρωϊνή του ζώνη, συνεχίζει να παίζει εκπληκτικά Grime κομμάτια, σε hyperactive μπασταρδέματα με tribal-house/soca/dub, τόσο ζωντανά που σε κάνουν να ζηλεύεις με αυτό το νέο junglist vibe που φέρνει ξανά στο προσκήνιο! Το Grime ξεκίνησε σαν μια χαρακτηριστικά UK μείξη dancehall/uk-garage/hip-hop και δεν είναι αστεία υπόθεση. Είναι η μουσική έκφραση των βρετανών MC's, ένα αυτόχθον ηλεκτρονικό αντίστοιχο του αμερικανικού hip-hop, με έδρα την πυκνοκατοικημένη ανατολική περιφέρεια του Λονδίνου. Οπότε εύχομαι να συνεχίσει να μεταλάσσεται δημιουργικά, να κρατήσει την ωμή urban-tribal ενέργεια, και κυρίως να συνεχίσει να δίνει τέτοια εκπληκτικά πειστικά δείγματα από τους MC's... Ακατανίκητη λεκτική ορμή, vulgar ηλεκτρονικά, επιθετικό funk, αλλά και soul δείγματα γραφής, που μετατρέπουν τη μελαγχολία (του hip-hop) σε δύναμη, και την αλαζονεία (του rap) σε παραφροσύνη! 

No comments:

Post a Comment