Thursday, 12 August 2010


Bounce, it is often noted, is based on repetitive, simplistic, call-and-response lyrics (mostly ward and neighborhood shout outs and dance call outs), with a Dancehall-influence on the flow of the rappers. Now a lot of haters and moaners will hate and moan about how Bounce is responsible for killing rap. Supposedly it does this by shifting the emphasis away from the (supposedly progressive) artistry of simple, rhyming couplets delivered with an unvariably 4-4 beat toward Bounce's polyrhythmic, lyrically abstract, fun chants that owe more to the slave-created music forms.  This unpretentious rootsiness horrifies stodgy purists, creaky fuddy-duddies and cultural watchdogs but is ripe for enjoyment both from p-poppers and subcultural anthropologists who can hear that Bounce expresses more personality in one silly line than most “serious” rappers do over entire careers of insecure, self-absorbed, macho fantasy.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του εβδομήντα η ζύμωση της αφροαμερικανικής μουσικής με την Καραϊβική και την Λατινική επιρροή, μαζί τον ηλεκτρονικό ήχο της Ευρώπης (Kraftwerk), προετοίμασε το έδαφος για το μεγάλο κύμα νεωτερισμών της δεκαετίας του ογδόντα. Μια σειρά από street bass υποκουλτούρες εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα σε πολλές αμερικανικές πολιτείες, με κάποια κοινά χαρακτηριστικά: τους γυμνούς ήχους και το μπάσο των μηχανών της Roland, τα αφρικανικά τύμπανα (ζωντανά και αργότερα σαμπλαρισμένα), την επεξεργασία της φωνής με τις τεχνικές του cut-up, scratch και vocoder, και την rap καταγγελία. 

Το Miami Bass, το Go-Go στην Washington, και το Bounce στη Νέα Ορλεάνη είναι τέτοιες περιπτώσεις τοπικών μουσικών σκηνών που επιβίωσαν στη σκιά των μεγάλων γιγάντων (hiphop και r’n’b). Στη συνέχεια, ένα δεύτερο κύμα ηλεκτρονικού νεωτερισμού στο Detroit και το Chicago δημιούργησε περαιτέρω street bass υβρίδια, που επίσης έμειναν στην αφάνεια (Detroit Ghettotech, Chicago Ghetto House, Booty Bass, Juke, Crunk, Baltimore Club). 

[link1]   [DJ KARO Disaster Prone Mix, 2010]

Ο Dj Karo από τη Νέα Ορλεάνη δημιουργεί ένα ρυθμικό πλέγμα σωμάτων και φωνών που ακούγεται πολύ ενδιαφέρον στην παρούσα φάση κορεσμού της bass σκηνής.

No comments:

Post a Comment