Πολύ χαίρομαι το παραπάνω απόσπασμα (που θυμίζει Soul II Soul). Ούτε γρήγορο ούτε αργό. Τα beats εδώ έχουν πέσει κάτω από τα 120bpm, ενώ όλα μοιάζει να έχουν επιστρέψει πίσω στην αρχική ηλεκτρονική τους μήτρα, στην μήτρα ενός απροσδιόριστου electrofunk, πολύ πριν καθοριστούν συγκεκριμένες ταυτότητες και όρια στο αστικό beat...
Σκέφτομαι πως, εάν το αστικό beat είναι η street/χορευτική μουσική ιστορία διάφορων πόλεων (πχ Miami, Detroit, Bristol...), τότε μπορούμε να πούμε πως αυτή εδώ η μουσική έχει έναν πολύ υψηλό δείκτη αστικότητας. Ο βαθμός αστικότητας αυξάνει όσο περισσότερη συνείδηση αποκτά μια δεδομένη μουσική σκηνή του σήμερα για τις urban σκηνές του παρελθόντος (πχ hiphop, jungle, acid-jazz...) όσο και για τις μουσικές σκηνές άλλων πόλεων. Η σημερινή bass σκηνή (στην Βρετανία και όπου αλλού) έχει πολύ αυξημένη αστική συνείδηση, αφού αντλεί ταυτόχρονα από όλα τα μήκη και τα πλάτη της ιστορίας του beat, αποκαθιστώντας την επαφή ανάμεσα σε χρονικά και γεωγραφικά απομακρυσμένες εμπειρίες. (Τα χριστουγεννιάτικα sets του Rinse.FM μίξαραν UR003/The Final Frontier με DMZ/Anti-War Dub και Cybotron με Wiley/Ice Rink, και η ροή μιλούσε από μόνη της).
Ποιός, άλλωστε, χρειάζεται τις ταυτότητες σήμερα; Δεν ξέρω ποιος αγωνίζεται για την 'ταυτότητά' του πια, απλώς γνωρίζω πως η πραγματική ελευθερία, στην επικοινωνία και την έκφραση, υπάρχει έξω από αυτές. Γι'αυτό μ'αρέσει κι αυτή η χιλιομπασταρδεμένη μουσική!
