Monday, 15 November 2010

DJ SCREW




Throughout the 1990s, DJ Screw pioneered hip-hop’s slide into the psychedelic. From his base on Houston’s south side, his method of slowing and manipulating records, a style that came to be known aƒs chopped and screwed — or just screw music — took rap to a state of primordial ooze. This month marks the 10th anniversary of his death, and his influence is creeping ever further outward, far from Houston hip-hop into new, unanticipated places.

Houston, Texas 1990. Ο Robert Earl Davis (aka Dj Screw) παίζει hiphop δίσκους σε αργές στροφές, ηχογραφώντας σε πειραγμένα αναλογικά κασετόφωνα, επιβραδύνοντας τα tapes κ.ο.κ. Θέλοντας απλώς να φέρει τη μουσική στα μέτρα του και να κάνει τις λέξεις στο rap να ακουστούν πιο καθαρά, η ιδέα πίσω από τη νέα τεχνική (chopped and screwed) ήταν απλή. Οι στίχοι ξεδιπλώνονται αργά, επιλεγμένες φράσεις με νόημα παίζοναι ξανά και ξανά, ζουμάροντας στο μυαλό των mc, δίνοντάς σου χρόνο να σκεφτείς καθαρά. Η υπόγεια σκηνή του Houston δεν ήταν πια χορευτική, όλοι κάθονταν κάτω και μιλούσαν. Ακούγοντας την ιστορία της, μένει κανείς άναυδος με τον κρυφό πλούτο του ήχου που κρύβονταν κάτω από την επιφάνεια του hiphop, την μαγική υφή, και την παράξενη ενέργεια που κλείνει μέσα της η αργή κίνηση.


Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Screw αναγνωρίζεται πλέον ως ένας από τους σημαντικότερους νεωτεριστές του hiphop, και οι τεχνικές του κατακτήσεις βρίσκονται στην καρδιά της σύγχρονης έκφρασης. Φαινόμενα όπως το drag (το ρήμα σημαίνει σέρνομαι), και η υπναγωγική τέχνη, μοιράζονται τις ίδιες μεθόδους τεχνητής επιβράδυνσης (με ή χωρίς αλλοιώσεις στο τονικό ύψος). Μοιάζει σαν εκβιασμός, αλλά αν το βάλεις να παίξει την κατάλληλη στιγμή χάνεσαι σαν παιδί, και νιώθεις πως το απόγευμα δεν θα τελειώσει ποτέ. Και πράγματι δεν τελειώνει, αφού το αρχείο του μετράει πάνω από 235 mixtape (και κυκλοφορεί διαδικτυακά σε ένα ωραιότατο torrent μεγέθους 28GB).


Sunday, 14 November 2010

Thursday, 11 November 2010

JOHN ROBERTS




A remix by Berlin based American John Roberts draws on neo-classical techno textures from his recent Dial Records full-length Glass Eights and combines mechanical early techno grooves with cascading melodies. Roberts’ version loops Darkstar’s original piano riffs, adds mallet percussion and staccato Roland drum machine claps to an otherwise straightforward dance beat.

Κυνηγώντας τον μύθο της house, Σικάγο, Νέα Υόρκη, Βερολίνο. Επιληπτικό groove στο πιάνο, μελανιές από χτυπήματα, κι ο μόνιμος θόρυβος του βινυλίου. Ο ακόμη νεαρός John Roberts μετακομίζει στην Ευρώπη και αιφνιδιάζει. Συμβόλαιο με την Dial, μνημειώδεις βραδιές στο Berghain, remix στο καλύτερο κομμάτι του Φθινοπώρου (via Hyperdub). Οπουδήποτε αλλού, (στο φετινό ντεμπούτο του με τίτλο 'Glass Eights' και σε μια σειρά από EP), παίζει με νόημα όλες τις σκοτεινές υφέσεις και την παράνοια της jazz.  Χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο.


Tuesday, 9 November 2010

FROM AFRICA ALWAYS SOMETHING NEW




Should Nigeria ever get serious about developing a tourist trade, it shouldn’t present itself via clichéd sub-tropical idylls of heat, rhythm and sex. It should show its visitors where all of their waste, all the once shiny products of America, Europe and China, inevitably ends up—the “computer villages” or the various computer graveyards that shadow them. With no means of recycling beyond the needs and imagination of those who sift through it, with no treated or prepared space for its dismissal, to confront this waste. With almost no formal education whatsoever, many would learn how to rig, rewire, rebuild and master the essentials of computing in these glorified junkyards. Nigeria has become the home of what many consider the greatest threat to the information super-highway, and that threat emerges largely in and around these “computer villages” as well as shanty-ish Internet cafés.


Όποιος κάθησε ποτέ να διαβάσει προσεκτικά κάποιο από τα δεκάδες spam-letters που κατακλύζουν τα mail καθημερινά διαπιστώνει τουλάχιστον ένα πράγμα: οι αφηγήσεις τους έχουν μελετημένη γλώσσα, πλούσια σε πολιτική και οικονομική πληροφορία, με συναρπαστική πλοκή σκόπιμα γεμάτη κενά που γεννούν περιέργεια στα υποψήφια θύματα. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως όλη αυτή η λογοτεχνικά σκηνοθετημένη απάτη έρχεται από την υποσαχάρια Αφρική (με πρωτοπόρο τη Νιγηρία), από έναν πληθυσμό που τελεί συχνά υπό δικτατορία, χωρίς υποδομές εκπαίδευσης και επικοινωνίας.

Αυτή είναι η άλλη όψη του e-waste. Στα τεχνολογικά slum της Νιγηρίας και της Γκάνας άνθρωποι αυτοδίδακτοι συναρμολογούν και αποσυναρμολογούν κάθε είδους τερματικά, ανασταίνουν σκληρούς δίσκους και κινητά, συγκεντρώνουν πληροφορίες για τους προκατόχους τους, και πάει λέγοντας. Η απογοητευμένη γενιά των yahoozee αρνείται να περιμένει τόσο την διεθνή φιλανθρωπία όσο και τις μάταιες υποσχέσεις για κοινωνική δικαιοσύνη. Το πολιτικό σύστημα δεν την αντιπροσωπεύει πια: εκεί που το κράτος (και το κόστος) απαγορευουν την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας, η πειρατεία απορροφά αναγκαστικά όλη τη δημιουργικότητα από μέρους ενός νεαρού πληθυσμού που διψά για καινοτομία. 


Sunday, 7 November 2010

Friday, 5 November 2010

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ




On Undeniable, Terror Danjah makes Afrobotic grime productions; An Esher-like sound which combines complex clusters of asymmetric rhythms and offbeat trapdoors with swooping synths and fx, all tagged with his trademark Gremlin Cackle audio logo.

Ο Terror Danjah γνωρίζει μια προς μια όλες τις ιδιότητες που απέκτησε η μουσική μετά το garage. Προσέχοντας τις αναλογίες ανάμεσα στα είδη, παρά τα είδη καθεαυτά, κινείται κάθετα στα γενεαλογικά επίπεδα αναφοράς. Όπως κάθε μουσικός που παίζει στα δάχτυλα την τέχνη του, ξεκινά από ένα απλό μοτίβο και κάνει θαύματα. Το αναδιπλασιάζει. Σταματάει. Το ξαναπαίζει πιο αργά. Αντίστροφα, δυό φορές πιο γρήγορα, τρεις φορές. Μετά αλλάζει θέμα, ξεχνάς από ποιον δρόμο ήρθες. Προχωράς, αδιέξοδο, κοιτάς πάνω. Αντικρίζεις πάλι το αρχικό θέμα από άλλη γωνία. Με μπότα ή χωρίς. Με φωνητικά ή χωρίς. Απ' την καλή και την ανάποδη. Θέλεις να ορμήξεις προς όλες τις κατευθύνσεις μεμιάς, σαν τον διάολο της Τανζανίας. 

Το 'Undeniable' είναι ένα μάθημα επεξεργασίας μουσικών ιδεών. Με απλά βήματα και παραλλαγές, οδηγείται στα πιο απίθανα συμπεράσματα, χώνεται στις πιο επικίνδυνες γωνιές της καθομιλουμένης γλώσσας των club. Ρυθμικά άλματα που προκαλούν ρίγος, μια δομή-παγίδα για όλα τα genres. Κάνοντας την κίνηση που περίμενα εδώ και καιρό, η Hyperdub διαστέλλει για άλλη μια φορά τις δυνατότητες, με έναν από τους πιο ολοκληρωμένους δίσκους των τελευταίων ετών.



Tuesday, 2 November 2010

WEEVIL




Ακόμη ένα άτυπο βιομηχανικό σχήμα από Βερολίνο, με υποβλητικό ήχο, αυτή τη φορά με πρώτη ύλη το breakbeat. (Περιμένω να βγουν πολλά πράγματα από αυτή την πόλη, που εμπέδωσε όσο καμία άλλη την εργοστασιακή αισθητική).