PRETORIA::JOBURG::AFRICA

Pretoria ονομάζεται μια προαστιακή κοινότητα στα βόρεια του Johanesburg

στη Ν.Αφρική. Τέτοια townships, δίχως αστικές υποδομές, με διάσπαρτα λυόμενα 

εκτεθημένα στον ήλιο, περικυκλώνουν απειλητικά τις πολιτείες του παγκόσμιου 

Νότου και αναμένεται να γίνουν οι νέες εστίες των γεωπολιτικών εξελίξεων τις 

επόμενες δεκαετίες. Σύμφωνα με τον Mike Davis και την έρευνά του για τη νέα 

αστική συνθήκη, η πυκνότητα των προαστίων έχει ολοκληρωθεί σε σημείο που 

μιλάμε πλέον για επαν-αστικοποίηση της καθημερινής ζωής, και άρα το τέλος του 

ονείρου της μεσαίας τάξης για απομόνωση και πολυτέλεια. Η πτώχευση της 

μεσαίας τάξης (και του lifestyle της) συμβαδίζει με την ακραία επέκταση της 

φτώχειας στην νέα, αχανή περιφέρεια των πόλεων, τον πλανήτη των 

παραγκουπόλεων ('Planet of Slums', Mike Davis). 

Στην Pretoria έχουμε το πιο πρόσφατο ίσως παράδειγμα μιας υποκουλτούρας που 

αναπτύχθηκε σε γκέτο της αποικιοκρατούμενης περιφέρειας (Johanesburg) και 

επηρέασε τόσο άμεσα την κουλτούρα της αποικιακής μητρόπολης (Λονδίνο). 

Με το τέλος του άπαρτχάιντ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στη Νότιο 

Αφρική αναπτύσσεται μια τοπική house σκηνή, επιρεασμένη από το bleep techno 

της βρετανικής πόλης του Sheffield. Το 2008 η Warp records, που εδρεύει στην 

ίδια πόλη, ανακαλύπτει το φαινόμενο αναδρομικά και σαν φόρο τιμής 

επανακυκλοφορεί το "Township Funk" του Dj Mujava, που γίνεται, χάρη στο 

ασυναγώνιστο video του στο youtube, παγκόσμιο underground hit! Πραγματικά 

δεν ξέρω εάν είναι σύμπτωση, αλλά το όλον 'funky house' παρακλάδι του dubstep 

που κυριαρχεί από το 2008 και στο εξής στην Βρετανία έχει ακριβώς τα ίδια 

broken-tribal vibes με το αφρικάνικο αδερφάκι του! Τυχαίο; Όχι και τόσο, μιας

που, μέσω διαδικτύου, τα αφρικανικά ραδιοκύματα σαρώνουν τους  πειρατικούς 

ραδιοσταθμούς του ΝΑ Λονδίνου, όπου υπάρχει και η μεγαλύτερη συγκέντρωση  

αφρικανών μεταναστών!

Αυτό που συνέβει στον 20ο αιώνα με την επίδραση της Jamaica στο Λονδίνο

των '60s (reggae & dub) και της Κούβας στη Νέα Υόρκη των '70s (salsa),

επαναλαμβάνεται στην αυγή του νέου αιώνα με ένα αντι-δάνειο κατευθείαν

από την Αφρική!

link1 link2 link3 link4 link5

L.D. IN SWEET HARMONY

The most talented and creative producers can often be found lurking in the background – J Dilla, Tom Moulton, Rudy Van Gelder - and Leon Day aka L.D. is not one to buck the trend. Brought up on a diet of rootical reggae blasting through the bedroom floor on a Sunday morning in Peckham, south London, it is of little surprise that the reggae sampling, clashing breakbeats and hyper energy of Jungle, and more recently the half-step grooves of dubstep, would dictate his life’s path.[...] LD’s sound is his own. Drawing on his roots, you can hear the drum pan sounds of Jamaica resonating throughout, flashes of Soca drums, subtle tribal nuances, and the ghost of Jungle reverberating in the warm, pulsating sub bass. (OVERLAP)

Ο Leon Day (L.D.) κυκλοφόρησε ήδη δυο φορές στην HYPERDUB, τη μια μάλιστα σε συνεργασία με τον ίδιο τον Kode9, ο οποίος εκτίμησε τον χυμώδη, ακραία αισθησιακό ήχο του κατατάλλα low-profile παραγωγού από το Λονδίνο. Το funky house είναι ο απόλυτος χορευτικός ήχος για τα καλοκαίρια του 2008 και 2009. Το αμφιλεγόμενο αυτό crossover του dubstep με το house(!) μέχρι στιγμής δημιουργεί παράδοξα vibes, όπου τροπικοί ρυθμοί συναντούν πιασάρικους ravey ήχους που θυμίζουν KLF αλλά και euro-techno! Δεν ξέρω αν το dubstep εκφυλιστεί τελικά μέσα από αυτή τη διαδικασία, το νέο groove είναι απίθανα εξωστρεφές, σε αντίθεση με την σκοτεινή κι εσωστρεφή bass μουσική που μας τροφοδοτεί η Βρετανία τα τελευταία 10 χρόνια- εγώ πάντως το απολαμβάνω... 

Ένα από τα πιο εύηχα παραδείγματα του είδους είναι και ο L.D.. Ενώ φλερτάρει με τον παλμό του house, σε καμία απερίπτωση δεν αφήνεται στην 4/4 μετρονομία. Αυτό που φτιάχνει είναι απόλυτα σημερινό, που δεν έχει καμία αναλογία με τον καθιερωμένο tech/house/minimal ήχο που είχε ήδη κορεστεί από τα τέλη των '90s (και στην Ελλάδα είναι δυστυχώς η μόνη club μουσική επιλογή). Οι ρυθμοί φουντώνουν και ανατριχιάζουν κατά κύματα, η παλίρροια χτυπάει κετευθείαν στα αισθητηριακά κέντρα του εγκεφάλου, ενώ κλίμακες από κλασικούς ήχους keyboard και πιάνου διεγείρουν μνήμες του rave και γλυκιές εξωτικές αρμονίες.

link1  (LD Mixtape)

UNTOLD

Κάθε δωδεκάιντση κυκλοφορία του Jack Dunning (Untold) αποτελεί μια νέα πρόκληση στην παρούσα, αόριστη κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η dubstep σκηνή. Broken-techno/funky-house χαρακακτήρας αποδίδεται πλέον στις περισσότερες κυκλοφορίες του 2009, με τους Martyn, Ramadanman, Pangaea και Spatial να γίνονται περιζήτητοι από forum σε forum. Ωστόσο το dubstep εξακολουθεί να είναι ανεπίδεκτο ορισμών και φορμαλιστικής ταξινόμησης, κυρίως γιατί ο υβριδικός του χαρακτήρας δεν είναι αναλυτικός αλλά προκύπτει κάθε βδομάδα, βήμα-βήμα, από την ζωντανή δοκιμή του dancefloor. Το homelistening εξακολουθεί να είναι κάτι ξένο, το sub-bass δεν φτιάχτηκε για τα watt του home entertainment, αυτή είναι και η αυτόματη άμυνα μιας μουσικής που αντιστέκεται στην αφομοίωση, μαθαίνοντας από τα παθήματα προηγούμενων σκηνών. Γεγονός παραμένει πως τα vibes αυτής της σκηνής μεταφέρουν μηνύματα που δεν μπορούν να επικοινωνηθούν με την "ιδιωτική" τεχνολογία του i-pod, και ακούγονται αποκρουστικά άδεια στα τα ηχεία του pc.  

Ο Untold συλλαμβάνει τη στιγμή αυτή μοναδικά. Καθένα από τα tracks που κυκλοφορεί αποτελούν ανεπανάληπτα χορευτικά υβρίδια που εξερευνούν μια μοναδική κάθε φορά ρυθμική πιθανότητα.  Με αφετηρία τα ακανόνιστα τινάγματα των ρυθμών του 2-step, ο Dunning ενσωματώνει δυο-τρια συγκεκριμμένα στοιχεία: tribal κρουστά, στάμπες συμπιεσμένου sub-bass, ξέφρενο cut-up manipulation από garage soul  φωνητικά, αλλά και κτηνώδεις κραυγές ζώων, που εφαρμόζονται ασύμπτωτα πάνω σε ένα παρανοϊκό βηματοδότη μιας λιτής γραμμής synth που ανεβοκατεβαίνει χωρίς ειρμό. Ταπεινό κίνητρο, η επικίνδυνη ταλάντωση των σωμάτων που παρασύρονται να αντιδράσουν αυθόρμητα, χορεύοντας αυτοσχέδια, χωρίς να ξέρουν που βαδίζουν... 

Ασυνήθιστος συνδιασμός λεπτότητας και βίας!

             

link1 (Sonic Router mix)           

link2  (@Pitchfork)

link3  (FACT mixtape)

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΦΟΝΤΥΛΙ

DORIAN CONCEPT - WHEN PLANETS EXPLODE 2009

Ακόμη ένα παιδί-θαύμα (ή μήπως θύμα;) της πρόσφατης μανίας των 8bit synths και των chip tunes, στο πρόσωπο του Βιεννέζου Oliver Thomas Johnson. Ο Kode9 δήλωσε πρόσφατα πως θέλει να ακούσει τα μικροκυκλώματα να κλαίνε, και μια σειρά βιρτουόζων αναδύεται από κάθε γωνιά του πλανήτη, με τον πιο ακραίο ήχο να αποδίδεται στις φιγούρες των Ikonika και Harmonic 313 από την Μ.Βρετανία, του Quarta 330 από την Ιαπωνία και του Dorian Concept από την Αυστρία. Όλοι τους εικοσάρηδες, μεγάλωσαν στην εποχή της προσβασιμότητας των πάντων στο δίκτυο και της αυθονίας plug-in εφαρμογών που προσομοιώνουν τον ήχο οποιουδήποτε σπάνιου συνθεσάιζερ του παρελθόντος. Η γενιά των '90s έκανε φετίχ τα αναλογικά και τo moog. Στα '00s το τρέχων φετίχ αφορά τις παλιομοδίτικες κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών, SEGA και Nintento, με την 8bit μελαγχολία τους και την πιξελωτή βια του Street Fighter.

 

Ο Dorian Concept αποδεικνύεται μέγας εγκέφαλος στο σκάρωμα μελωδιών, καθώς οι αυτοσχεδιασμοί του δεν υστερούν σε τίποτα από τη δεινότητα των τεράτων του organ, όπως του Lonnie Liston Smith για παράδειγμα. Εάν δεις τα video στην σελίδα του στο YouTube μένεις μαλάκας  με την ταχύτητα και την ακρίβεια των χεριών του που χορεύουν στο ταψί το κακόμοιρο το Korg!                 Στο δε ντεμπούτο του lp, που κυκλοφόρησε φέτος με τον περιγραφικό τίτλο "When Planets Explode", βλέπεις πραγματικά αστράκια, καθώς αμέτρητα pixel εξακοντίζονται προς πάσα κατεύθυνση, και συ προσπαθείς να τα αποφύγεις, αποσβολωμένος, ενώ τα synths φορτώνουν και ξεφωρτώνουν ένταση γύρω σου. Διάσπαρτα, κορεσμένα bleeps, που νιώθεις να σε "αδειάζουν", αλλά και τα πιο cool και προκλητικά hip-hop breaks που άκουσες τελευταία (και δεν έρχoνται από την Αμερική).

link1  (page @YouTube)

link2  (interview @vimeo)  

link3  (profile @nutriot)

I.G. CULTURE - ZEN BADIZM 2008

"Recorded in different parts of the world, it features the likes of Corey Wilkes and Tom Ashe (both on trumpet), Pino Palladino (bass), Josh Deeps (vibes) or Ernest Dawkins (reeds). On the vocal side you get Bilal Salaam, Heidi Vogel, Sacha Williamson and Dee Alexander. The result is one of the richest sounding, most versatile concept albums of the year. Its political, its dance-able, its angry, its soulful, its bebop to acid jazz, house to broken beat."  (NUTRIOT)

Ο κύριος Ian Grant (I.G. Culture) κυκλοφορεί μουσική από το 1990 αλλά αυτό είναι μόλις το πρώτο άλμπουμ που εμφανίζεται κάτω από το όνομά του. Ακολουθώντας βήμα-βήμα την προσωπική του πορεία είναι σαν να διαβάζεις τα πιο καλοφυλαγμένα μυστικά της υπόθεσης της λονδρέζικης jazz τα τελευταία είκοση χρόνια.  Βρισκόμαστε στα 1991 και η acid-jazz μεσουρανεί στη Βρετανία. Στο επίκεντρο της σκηνής του Λονδίνου, ο Ian Grant σχηματίζει παρέα με τον Roger Drakes (Dj Dodge) τους Dodge City Productions που υπογράφουν δυο 12" κι ένα lp ("Steppin' Up and Out" 1993) στην hip ετικέτα της 4th&Broadway.Το γκρουπ, αν και θεωρείται από τα ιδρυτικά του φαινομένου της acid-jazz, διατηρούσε πιο έντονους δεσμούς με την σκηνή του αμερκάνικου hip-hop, ρεμιξάροντας κατά σειροή τα πιο σοφιστικέ acts της ανατολικής και δυτικής ακτής, όπως τους Gangstarr και Digital Underground. Αμέσως μετά την δίαλυση τους, ο I.G. κυκλοφορεί ένα hip-hop lp ("Flexponaliks Vol.1", 1994) και δυο χρόνια μετά στήνει στο "Da Steppas Project lp" μια μπάντα με απίστευτη σύνθεση για τα δεδομένα του 1996 (με ζωντανά χάλκινα πνευστά και πληθώρα από πληκτροφόρα organs). Από το 1997 ως το 2001 τον βρίσκουμε πίσω από την σειρά δωδεκάιντσων "New Sector Movements", η οποία έθεσε τις βάσεις για την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σκηνή του broken beat στο Δυτικό Λονδίνο στη στροφή της χιλιετίας. Το 2001 η σκηνή αυτή εκρύγνειται. Aνανεώνοντας τη ρυθμολογία της Μ.Βρετανίας με τα σκιπαρισμένα, τεταμένα beats,  και με ένα vibe πιο συγγενές στο swing παρά στο funk, η σκηνή αυτή αναπτύσσεται παράλληλα με το λονδρέζικο garage underground και τις 2-step / half-step υποκατηγορίες του, με τους επίσης νεωτεριστικούς, συγκοπτώμενους ρυθμούς! Είναι αυτές ακριβώς οι συγκοπές που οδήγησαν σταδιακά στο dubstep και την σαρωτική ανανέωση που έφερε στην χορευτική μουσική. Αποκορύφωμα της περιόδου εκείνης ήταν το lp "Download This" των New Sector Movements, με συμμετοχές από τους πιο επιφανείς ήρωες του broken beat, αλλά και η συλλογή που επιμελήθηκε ο ίδιος με τον τίτλο "I.G. presents Inspirations"(και τα δυο του 2001). Τρία χρόνια μετά έρχεται το lp "Turn It Up" πάλι κάτω από την επωνυμία NSM, εμβαθύνωντας την υπόθεση της nu-jazz παραπέρα, με έναν ήχο αφροδισιακό και εκλεπτυσμένο όσο δεν πάει. 

Και φτάνουμε αισίως στα 2008 και την μνημειώδη κυκλοφορία του "Zen Badizm". Με το εξώφυλλο να αναγνωρίζει τους ήρωες της αφρικανικής πολιτισμικής συνείδησης, τοποθετώντας δίπλα-δίπλα όπως τους αξίζει τον J-Dilla με τον Sun Ra, τους Marvin Gaye και Fela Kuti δίπλα στους Malcom-X, Mohamed Ali και Bob Marley, το "Zen Badizm" συνεχίζει την παράδοση των κόνσεπτ άλμπουμ του παν-αφρικανισμού. Ακόμα και στην δομή του, μοιράζοντας τα κομμάτια σε τρεις θεματικές σουίτες, παραπέμπει στα άλμπουμ του Archie Sepp στα '70s. Πέρα από όλες αυτές τις αναφορές αυτό που μένει πραγματικά είναι η μουσική. Και η μουσική σε αυτό τον δίσκο επιχειρεί να υπερβεί τα κεκτημένα όρια του ρυθμού, ρισκάροντας ένα βήμα παραπέρα, φτάνωντας σε ένα πολύ προωθημένο ρυθμικό αποτέλεσμα, εντελώς συγχρονισμένο με την παρούσα funky house στροφή του dubstep που σαρώνει φέτος την Μ.Β. Eίναι ελπιδοφόρο να βλέπει κανείς πως το ίδιο αίσθημα φρικαρίσματος του ρυθμού, αυτή η εμμονή στην παραμόρφωση, την αλλοίωση και το σπάσιμο της ροής των 4/4 είναι που κάνει την jazz αυτό που είναι μέσα στα χρόνια: μια ωρολογιακή βόμβα στη καρδιά του ευρωκεντρικού πολιτισμού, ένας ϊός που θα καταφέρει να επιβιώσει και μετά το τέλος του μεγάλου ασθενούς. Insallah...

BOMB THE BASS

"Είναι πράγματι εντυπωσιακό σε πιο βαθμό το στερεοφωνικό και τα ράφια με τους δίσκους καταλαμβάνουν σήμερα τον χώρο που κάποτε διέθεταν οι άνθρωποι για τα βιβλία τους. Η υποκατάσταση της ανάγνωσης από την μουσική είναι ένας από τους μείζονες και πιο πολύπλοκους παράγοντες της μεταμόρφωσης της σύγχρονης "δυτικής" ευαισθησίας. [...] Πρόσφατες (το κείμενο δημοσιεύεται το 1995) μελέτες καταδεικνύουν ότι το 75% των εφήβων στις ΗΠΑ διαβάζουν πάνω σε ένα ηχητικό υπόβαθρο. 'Ολο και περισσότεροι νεαροί και ενήλικοι ομολογούν ότι τους είναι αδύνατο να διαβάσουν ένα σοβαρό κείμενο χωρίς κάποιο υπόβαθρο οργανωμένου ήχου."

Αυτή η παρατήρηση έγινε από τον γνωστό θεωρητικό της λογοτεχνίας George Steiner, στο δοκίμιό του "The Uncommon Reader". Η μουσική είναι, παράλληλα με τον κινηματογράφο, η κυρίαρχη και πιο ζωντανή μορφή τέχνης του 20ου αιώνα, ιδιαίτερα μετά το 1960, όταν λογοτεχνία και εικαστικές τέχνες φτάνουν στον ιστορικό κορεσμό τους. Οι πρόσφατες εξελίξεις των πολυμέσων (YouTube και LastFM) δείχνουν πως ο συνδιασμός μουσικής/video/υπερκείμενο είναι η επικρατέστερη μορφή τέχνης στο τέλος της πρώτης δεκαετίας και του νέου αιώνα. Ίσως καμία άλλη μορφή τέχνης δεν αντέχει σήμερα πια την έκθεση στο κοινό καθημερινό βίωμα: την πληροφοριακή υπερφόρτωση στο δίκτυο αλλά και την αισθητηριακή  υπερδιέγερση της ζωής στο δίαχυτο αστικό περιβάλλον, φαίνεται πλέον πως μόνον η μουσική έχει τη χωρητικότητα να τις απορροφήσει. Τα πολύπλοκα, ρευστά και αντιφατικά ερεθίσματα ''λιώνουν" όλα μαζί στο λιμπιντικό και συναισθητικό σύμπαν της ηχητικής/κινητικής τεχνολογίας του σημερινού raving. Η αμεσότητα της μουσικής και ταυτόχρονα η εντελώς αφηρημένη/αόρατη υπόστασή της είναι το όπλο της σε μια εποχή αναπαραστάσεων και γενικής αντικατάστασης του βιώματος από το θέαμά του. Η μουσική, μια τέχνη βιωμένη στο επίπεδο των δονήσεων, αναγκάζει το σώμα να αντιδράσει άμεσα και αυθόρμητα στα ερεθίσματα τα οποία δέχεται. Και αυτό από μόνο του είναι πολιτικό ζητούμενο σήμερα που το σώμα χάνει το έδαφος κάτω απ'τα πόδια του, καθώς αναιρείται τόσο στο εντατικό εργασιακό περιβάλλον γραφείου όσο και στο πεδίο του οργανωμένου ελεύθερου χρόνου (στα θεματικά πάρκα τυποποιημένης αναψυχής). Πιστεύω πως η μουσική εξελίσσεται  ήδη --αυθόρμητα αλλά πλέον και πολύ συνειδητά-- σε ένα εργαλείο εξέτασης των σύγχρονων δυνατοτήτων ζωής στις σημερινές πόλεις, και ακόμα περισσότερο, σε ενεργό πεδίο πειραματισμού για την αλλαγή των συνθηκών αυτών! Περιμένω το βιβλίο του Kode9 (ιδιοκτήτη της HYPERDUB) και τις θεωρίες του γύρω από τον ηχητικό ϊό και τη νέα μορφή υλιστικής διαλεκτικής, τον υλισμό των χαμηλών συχνοτήτων!

link1 (Kode9 interview)

link2 (Kode9 interview)

link3 (Kode9 unedited interview @WIRE)

link4 (Nexus9 blog)

link5 (Πως η Ιεριχώ έπεσε με τις σάλπιγγες!)

link6 (Tρεις δεκαετίες bass culture σε μια συλλογή/μανιφέστο της Soul Jazz)

PARANOIA EXORCISED VIA BASS & BEATS

COOLY G

Κάθε γνήσιος νεωτερισμός στην χορευτική μουσική ξεσηκώνει ένα κύμα δημιουργικής αναστάτωσης στις περιφεριακές σκηνές και επαναπροσδιορίζει τις ρίζες. Έτσι και το φαινόμενο του dubstep επέφερε ανανέωση στον κλασικό ήχο της house, κινητοποιώντας την μνήμη του αμερικανικού αλλά και του βρετανικού garage, και κυρίως του original uk house (π.χ. της Guerilla Records) και του bleep-techno του Sheffield (τα labels Network, Warp etc.) της περιόδου 1990-1993. 

Η Cooly G (της οποίας η μητέρα ήταν raver!) κυκλοφόρησε ένα 12" στην HYPERDUB περιγράφοντας τον ήχο της ως ένα σύνολο deep & tribal house και dubstep προσμίξεων. Στα δυο mixtapes που κατάφερα να βρω, οι ρυθμοί όντως σκιπάρουν ασταμάτητα μπρος-πίσω, ξεγλιστρώντας από την κάθετη πειθαρχία της μπότας, ενώ οι μπασογραμμές αλωνίζουν δοκιμάζοντας τα όρια της ελαστικότητας των σωμάτων μας. Βρέχει καρεκλοπόδαρα, χρειάζεται κανείς αντικραδασμική πανοπλία για να αντισταθεί σε αυτό το εξωφρενικό μπαλαμούτι! Drums are dangerous - bass is deep and mysterious...

Πίσω στα '80s η house μουσική προκάλεσε μια πολύ συγκεκριμένη αλλαγή στην ισορροπία του φάσματος των συχνοτήτων στην τελική παραγωγή ενός track επάνω στον μείκτη - με την κυριαρχία των χαμηλών συχνοτήτων. Ο νέος τρόπος του house 12" ήταν η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς την σωματική διάσταση του ήχου. Ο νέα τότε electronic body music που γεννήθηκε στο Chicago, παροξύνθηκε γρήγορα στο acid-house και προσγειώθηκε στην Μ.Βρετανία, όπου και "κακοποιήθηκε" περαιτέρω στο hard-house και breakbeat-house ήχο, ώσπου, παιγμένος σε διπλάσιες ταχύτητες και σκρατσαρισμένος από τους turntablists, οδηγήθηκε τελικά στο hardcore. Οι χορευτικές πίστες είναι το έδαφος όπου η τεχνολογική δύναμη απελευθερώθηκε σε όλη της την βια και ταρακούνησε τα κορμιά με υπερφυσικό μπάσο και αιματηρά κρουστά. Καθώς η τεχνολογία και το interface εξελίσσονται, τόσο πιο προφανής γίνεται αυτή η υλική σωματικότητα, και τόσο πιο πολύ εξωθείται στα άκρα: πρόσφατο παράδειγμα η sub-bass τεχνική του dubstep. Ταυτόχρονα, στις μεσαίες και ψηλές συχνότητες ακούμε συνθεσάιζερ να παράγουν μια όλο και πιο συνθετική, αλλόκοσμη και εξω-σωματική αίσθηση. Είτε πρόκειται για αναλογικό μπρουταλισμό, είτε για το άλλο άκρο των 8bit-chip μελωδιών και την ψηφιακή φτήνια, η αλλοτριωμένη, υπερ-επεξεργασμένη ατμόσφαιρα των synth-lines βαράει στην ψύχρα με την ωμότητα και την κομψή φονικότητα των σύγχρονων video-games! Ενισχυμένος από overdrive-pressure effects, ο τρέχων ήχος των synth, του Joker, της Ikonika, του Nosaj Thing, του Martyn, του Dorian Concept (ιδίως αυτού!) αλλά και της Cooly G, φέρνει μια ανέλπιστη ανανέωση, στα πιο εκφραστικά ηχοχρώματα που ακούστηκαν από την εποχή των The KLF και Orbital...

link1  link2  link3