Thursday, 10 December 2009
ESKMO
Eskmo fuses extreme energy, heavy drums, broken asphalt, warped cries from the netherworld, dirty boots, distant snow-capped mountaintops and a fat dose of whomp to create his unique sound which is more than music, it is a translation of messages from highly-evolved beings of the future. They are telling us to dance. Growling and intense, the sounds that Eskmo lays on the world ripens the ears of its recipients to revolution, to a new way of musical expression that cannot be captured but only lived with broken beats in the brain and shakes of the ribcage. (DANCEFEVER5000)Ο Brendan Angelides (aka Eskmo/Welder) ζει στην ακτογραμμή του San Francisco. Ο ήχος του κρατάει όλη τη δύναμη των beats των παιδιών του L.A αλλά δεν έμμένει στη φόρμα. Εμπνέεται τόσο από την μετα-dubstep Βρετανία όσο και από την μελωδική παράδοση της πρώιμης Warp, δίνοντας στα ξεχειλωμένα beats του J Dilla το βάθος και την προοπτική της σύγχρονης κονσόλας του dub. Μετά από μια σειρά EP's σε διάφορα labels, ο Eskmo περνάει τον Ατλαντικό και κυκλοφορεί σχεδόν ταυτοχρόνως στην Warp και την Planet-Mu. Επίσης, έχει την καλοσύνη να μαζεύει κατά καιρους όλα τα remix του και το ακυκλοφόρητο υλικό σε αποκλειστικά mixtapes που συγκεντρώνουν αμέτρητα εγκώμια στο dubstepforum (το τελευταίο από αυτά μόλις βγήκε από το Brainfeeder και είναι απίθανο!) Ο Eskmo είναι ένας ακόμη σύγχρονος μουσικός που συνδέει την πολιτική θεωρία με τα μουσικά κινήματα, αντλώντας έμπνευση από το παράδειγμα των Swing Kids των 1930's. Boom!
Wednesday, 9 December 2009
Sunday, 6 December 2009
GET UP ON IT LIKE THIS!
Για όσους περπατούν στο κέντρο της Θεσ/νικης την Κυριακή ανήμερα του Αλέξη, υπάρχουν αρκετά φιλόξενα σημεία για να σταθεί κανείς: κατάληψη στο κτίριο του Ολύμπιον(!) στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου οι κεντρικές αίθουσες θα χρησιμοποιηθούν για προβολές και συζητήσεις. Λίγο παραδίπλα, στη γωνία Βενιζέλου/Βασ. Ηρακλείου, το τετραόροφο κτίριο του κοινωνικού χώρου Μικρόπολις με το καφενείο στον πρώτο και την μεγάλη ταράτσα. Επιπλέον, στο επίπεδο της Εγνατία, η μόνιμη κατάληψη του τμήματος Θεάτρου, με το ισόγειο καφέ και τα τεράστια ηχεία που έχει βγάλει στο δρόμο από χθες. Εντωμεταξύ, το άσυλο του ΑΠΘ έχει καταλυθεί. Αλλά Κυριακή κοντή γιορτή. Ο πραγματικός χαμός υπολογίζεται να γίνει από Φλεβάρη και μετά, όταν η διοίκηση του ΑΠΘ θα προσπαθήσει να κάνει VIP τα εστιατόρια της φοιτητικής λέσχης (στα οποία τρώνε δωρεάν ως τώρα 20.000 φοιτητές καθημερινά).
Friday, 4 December 2009
PARK JAM
Τρελή φάση αυτός ο Edan Portnoy (aka Edan). Συνδυάζει τις καλύτερες στιγμές στην ιστορία του hip-hop, την foundational περίοδο 1978-'82 και το λεγόμενο boom-bap των ετών 1986-'92. Primitive plus futuristic, αυτή είναι η φιλοσοφία του. Αυτή η φιλοσοφία επικεντρώνεται καταρχήν στον mc, στην ίδια τη χροιά της φωνής του και την ροή της ρίμας, στην οποία βρίσκουμε την ουσία του jazz αυτοσχεδιασμού. Και όχι μόνο αυτό! Οι στίχοι ανοίγουν μια μυστική προοπτική μέσα στην κοινότητα (των ακροατών), οι συνειδητοί mc's, όπως ο Rakim, απευθύνθηκαν στον κόσμο πολύ δυνατά, ξυπνώντας το κρυφό δυναμικό που κουβαλά ο καθένας μέσα του. Ένα δυναμικό όχι μόνο συνείδησης αλλά κυρίως πνεύματος και δράσης, γιατί η συνείδηση μας παίζει περίεργα παιχνίδια τελευταία (δεν αρκεί να συνειδητοποιείς κάτι για να σηκωθείς να το αλλάξεις, χρειάζονται προσωπικές επαφές άλλου τύπου). Γι' αυτά μιλάει ο Edan στις συνεντεύξεις του, και τα εφαρμόζει με συνέπεια, σε τετρακάναλη και οχτακάναλη κονσόλα που αρνείται την 'επιστήμη της παραγωγής', και σπασμένα μικρόφωνα που συνδέονται κατευθείαν με το στομάχι των mc's!
Στο τελευταίο του mix cd 'Echo Party' τα δίνει όλα, σε μια μαραθώνια παράθεση εκατομμυρίων beat πάνω σε αυτοτελή επεισόδια από την pop κουλτούρα της εποχής του VHS. Βέβαια, περνάμε μια δέυτερη εποχή του video σήμερα (λόγω YouTube), οπότε έρχεται και δένει πολύ ωραία. Κόψτε εδώ!
Όποιος έχει τα δυο mixtapes του Edan να συνδράμει plz για να συμπληρώσουμε τα κενά. Ευχαριστώ Helmet για το link4!
Thursday, 3 December 2009
SLUM ✭ BASS
Η φιλολογία γύρω από τις bass μεταλλάξεις και τα αντιδάνεια ανάμεσα στα διάφορα σημεία του πλανήτη έχει φτάσει σε ένα πολύ ενδιαφέρον αδιέξοδο: είναι σίγουρο πως η γλώσσα που χρησιμοποιούμε (για τη χορευτική μουσική) δεν ανταποκρίνεται πλέον στα γεγονότα!
Ένα πρόσφατο άρθρο με τίτλο 'Is it funky enough?' συνοψίζει την όλη συζήτηση ως εξής. Πολλοί ισχυρίζονται πως το τρέχον 'uk funky' κίνημα εντελώς παράδοξα ονομάστηκε έτσι, γιατί δεν έχει ίχνος 'funk' μέσα του. Οι ίδιοι οι παραγωγοί της σκηνής ισχυρίζονται πως παίζουν απλά 'house', ενώ την ίδια στιγμή το house κατεστημένο σε Αμερική και Αγγλία απορρίπτει κάθε ιδέα συγγένειας. Έχουν ειπωθεί πάρα πολλά για τη δομή του ρυθμού στο uk funky, για την ασυμμετρία, τις συγκοπές και το shuffle στον προγραμματισμό των drums... Από πού προέκυψαν αυτά τα χαρακτηριστικά; Είναι μια απευθείας επίδραση από την Καραϊβική και την Αφρική, που κουβαλούν μαζί τους οι αντίστοιχοι μετανάστες; Ή είναι, αντίθετα, η επίδραση της αφρο-αμερικανικής κουλτούρας του r'n'b; Οι 'σπασμένοι' του ρυθμοί βρίσκουν ένα προηγούμενο στη σκηνή του broken beat; Μπορεί να τοποθετηθεί το uk funky μέσα στα όρια του hardcore continuum; (ο Simon Reynolds λέει όχι!) Μάλιστα ο dj Whistla, σε πρόσφατη συνέντευξη στον Blackdown, αρνείται οποιαδήποτε συνέχεια μεταξύ 'uk funky' και 'uk garage', λέγοντας πως βρίσκει περισσότερες αναλογίες με το φαινόμενο του acid-house (1988-'89) παρά με την αλυσίδα hardcore>jungle>garage>grime...
Όπως και νά 'χει η γλώσσα που έχουμε δεν ανταποκρίνεται στα γεγονότα. Είναι συνθηματική, γεμάτη από slogan και απολυτότητες που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Κατά τη γνώμη μου όλη η διαδικασία συγκρότησης εννοιών (conceptioning) από τα μουσικά έντυπα δεν είναι τίποτε άλλο από μια διαδικασία αναγωγής των πάντων στον κοινό τους τόπο (a process of banalization), μια διαδικασία που εξουθενώνει την μουσική, μετατρέποντας την ακρόαση σε μια προβλέψιμη εμπειρία. Γι' αυτό και προτιμώ εκφράσεις όπως modern funk και modern swing, ή απλούστερα beats και bass, γιατί δεν προσπαθούν να εκβιάσουν την μουσική. Από κει και πέρα, αν μιλάμε για την μουσική ως κίνημα, η κάθε ομάδα ας αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλει.
Πέρα, όμως, από τα γλωσσικά ζητήματα υπάρχει ένα κοινωνικό φαινόμενο που μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε την μουσική κουλτούρα με τρόπους άγνωστους μέχρι τώρα. Το φαινόμενο της γενικευμένης μετανάστευσης και ο αυξημένος ρόλος των μη-ευρωπαϊκών πληθυσμών είναι κεντρικό, και οδηγεί ήδη σε μια διαφορετική σχέση με την σύγχρονη μουσική της Αφρικής, της Ασίας και της νοτίου Αμερικής, μια σχέση που πηγαίνει πέρα από τον εξωτισμό. Ο τόπος αυτών των μιαγάδικων ζυμώσεων είναι ο Τέταρτος Κόσμος (τα υποβαθμισμένα προάστια των 'δυτικών' πόλεων) και τα Slums (οι παραγκουπόλεις του παγκόσμιου Νότου). Και στις δυο περιπτώσεις, βίαια μετατοπισμένοι πληθυσμοί που έχουν αποστερηθεί από κάθε εθνική, θρησκευτική και κοινωνική σύμβαση είναι αναγκασμένοι να συνυπάρξουν, εφευρίσκοντας νέους τρόπους ζωής και επικοινωνίας. Το internet έρχεται και μεγιστοποιεί τις ανταλλαγές ανάμεσα σε αυτούς τους τόπους, σε ρυθμούς και πυκνότητες που η τρέχουσα ορολογία δεν μπορεί να παρακολουθήσει.
Μια βόλτα στην Wikipedia μας προσανατολίζει>>
Ghettotech (Detroit)
Juke/Booty House (Chicago)
Bashment/Dancehall (Kingston/Jamaica)
Reggaeton (Panama & Puerto Rico)
Cumbia Nueva (Bogota/Colombia & Mexico)
Kuduro (Angola & Lisbon)
Kwaito (Pretoria & Johannesburg)
Κάποια blogs που παρακολουθούν εν μέρει αυτές τις urban bass σκηνές (που είναι επικεντρωμένες σε πόλεις και όχι σε έθνη-κράτη) είναι τα Generation Bass, Different Waters, Ghetto Bass Quake, Ghetto Bazaar και Beat Diaspora, ενώ δυο ακόμη blogs, τα Wayne & Wax και Riddim Method, εξερευνούν το φαινόμενο και από κοινωνική και θεωρητική βάση.
Subscribe to:
Posts (Atom)
