LOSOUL

BIZARRE VULCANISED BASS

"Detroit might be a bit closer to my heart, with its melancholic moods," Losoul says about his influences, "but I have to admit - when it comes to the beats I can't get away from the jack." The stomping jack grooves of the Windy City are once again an integral element on Losoul's new album 'Care', on which claps and snares feature prominently and jack-typical quarter notes are used to great effect. "Yes, it's that type of energy that I just let happen sometimes," Losoul explains. "The album has also been recorded using quite a few vintage machines, making this specific sound possible." 'Care' definitely is an album that is conscious of its roots - from its Detroit and Chicago influences to the 90s hip-hop samples that serve as its bookends.                       (ZERO INCH)

"The brand of dance music Germany's Peter Kremeier produces as Losoul is a hybridization of the various strains of house he has been exposed to since a teen during the late '80s, all the while adding a dollop of his own playful invention. While Kremeier's material has been thrown in with the remainder of the set dubbed micro-house, his work doesn't fall victim to the pseudo-style's occasional tendency to lapse into prissiness."  (ALLMUSIC)

O Peter Kremeier (Losoul) είναι για το house της τρέχουσας δεκαετίας ότι είναι ο Ricardo Villalobos για το techno: συνέχισε straight από εκεί που σταμάτησε ο ήχος της προηγούμενης δεκαετίας, προς ολοένα και μεγαλύτερη εκλέπτυνση και τεχνική επεξεργασία. Το αποτέλεσμα (και για τους δυο μουσικούς), αν και ουσιαστικά ξεπερασμένο, παραμένει ένα κόσμημα. Στη μουσική του Losoul ωστόσο ανανωρίζω το διαχρονικό στίγμα της jazz (τζαζεμένης) αντίληψης των πραγμάτων: αστεία, αυτιστικά loops, ρυθμικός αυτοματισμός και 4/4 μηχανική, που οδηγείται σε έναν παρατεταμένο εκτροχιασμό από τυχαία πεταμένα samples από swing και blues αδιευκρινίστου προελεύσης, σε ρόλο ξενιστή. 'Ολα τα στοιχεία, ιδίως τα μπάσα, έχουν αυτό το σαλεμένο, διαταραγμένο άγγιγμα που σκοτώνει, σπρώχνοντας τον ακροατή να κάνει ξεκούρδιστες, αλαφιασμένες κινήσεις και γκριμάτσες αμόκ με το πρόσωπό του (αυτό δεν σημαίνει ο όρος rave;). Ο Losoul επιτελεί τα παραπάνω μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Βασίζεται στο robofunk της ύστερης Motown και τους Funkadelic, αλλά κυρίως στο υπερβατικό slam dance του Σικάγο. Συννεφιασμένο και υποχθόνειο το ντεμπούτο "Belong" του 2000, ξεκινάει στο δεύτερο κομμάτι με φάλτσους αυτοσχεδιασμούς στο drum machine, για να κορυφωθεί με το φλάουτο που σκάει απότομα και αρνείται να συμμορφωθεί στα καλούπια της μηχανικής επανάληψης. Στο "Care", που μόλις κυκλοφόρησε, το αίσθημα ισορροπεί επικύνδυνα μεταξύ οργανικής ζεστασιάς και τεχνολογικής σκληρότητας, αφήνοντας τις εντάσεις και τις αντιφάσεις του προκλητικά ανοιχτές. Αιχμηρό και δραστικό house, που πιστεύει στον εαυτό του και τις ρίζες του.

(Η εικόνα από το video του "Blood Sample"!)

link1  (mixtape @Resident Advisor)

link2  (Losoul discography reviews)

UK HARDCORE: BIZZY B RETROSPECTIVE

"The ideas and approaches from Brain Studio’s output at that time were unparalleled and still are even today. This music is authentic darkside junglism insanity!  Drawing influences from dub,  techno, hiphop, rnb…but taking to a place so far…so futuristic and abstract that we still haven’t caught up, all while maintaining funky-militant-dancefloor-brutality."                                                             (SYNAPTIC PLASTIC)

Η μετάβαση από το hardcore/breakbeat στο jungle techno συνέβει την περίοδο 1992-1994 στη Μ.Βρετανία και ήταν επώδυνη. Καθώς το rave έχανε την ορμή του και τα παράνομα πάρτυ σε αποθήκες και στο ύπαιθρο απαγορεύτηκαν, η εμπορική εκμετάλλευση της σκηνής ήταν το τελικό στάδιο της παρακμής της. Ο αρχικός πυρήνας του uk hardcore πέρασε μια διετία εσωστρέφειας και πεσιμισμού, και η μουσική του έγινε σκοτεινή και ακόμη πιο παρανοϊκή. Αστική κλειστοφοβία ήταν η νέα κοινωνική κατάσταση του rave, έπειτα από τα καλοκαίρια της αγάπης και τον χίπικο οπτιμισμό της αυθόρμητης εξόδου προς το ύπαιθρο των ετών '88-'89. Προσωπικά αγαπάω περισσότερο αυτήν την περίοδο του darkcore, γιατί αντανακλά άμεσα τις πιεστικές συνθήκες στην ανατολική πειφέρεια του Λονδίνου, βγάζοντας έναν αληθινά ωμό και ακραίο ήχο. Είναι ταυτόχρονα σκληρή και σκοτεινά ρομαντική αυτή η μουσική. Κατά κανόνα κερδίζει τα πιτσιρίκια, που πιάνονται από τον συνδιασμό επιστημονικής φαντασίας, videogame βίας πέρα απ' τα όρια, ταχύτητας και χάους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που ένιωσα όταν πρωτοάκουσα hardcore- ήταν 1993 και ήμουν Γυμνάσιο- στο ραδιόφωνο. Έγραψα όλη την εκπομπή σε TDK και την έλιωσα. Η περίοδος εκείνη ακόμη με σοκάρει, ιδίως τα breakbeats, δεν έχω ιδέα πως φτιάχτηκαν τέτοια πράγματα, είναι ένα βήμα πριν το jungle και είναι αδύνατο να κωδικοποιηθούν αυτοί οι ρυθμοί. Γνήσια ωμή, αγενής και χαοτική χορευτική μουσική, σε μια αναδρομική συλλογή του Busy Bee, με νέα, ενισχυμένη παραγωγή, σε κομμάτια από την καρδιά του κτήνους, του σωτήριου έτους 1993. Από την Planet-μ!

OFFBEAT HIP-HOP: FULGEANCE

"Low Club is a kind of slowed down house that's flirting with the west coast hip-hop. I like to mix that in a way that it creates a trance or a surprise with the listener. My electro style is more about destructuralisation of beats but without loosing the line of the beat and the groove. More than "the revenge of hip-hop", I would talk about 'the revenge of the Nerd'".  (INYOURBASS)

"I believe that people can dance on a kind of new hip-hop inspired by electronic dance music. I respect intellectual electronica but i like to seduce people. [...] You have 'low' for the groovy sensation and the word 'club' for dancing time. It's that lively thing!" (DAZED&CONFUSED)

Τούτος εδώ ο Fulgeance είναι από το Παρίσι, και μαζί με τον Dorian Concept στην Βιέννη και τον Hudson Mo στη Γλασκώβη αποτελούν την αγία τριάδα του ευρωπαϊκού offbeat/8bit ο-θεός-να-το-κάνει hip-hop. Αποσυντονισμός, νέυρωση, πληθωρικά σόλο στη κονσόλα του Atari, η οποία αποδεικνύεται το νέο organ, το νέο fender rhodes. Μου αρέσει που ο τύπος δηλώνει ξεκάθαρα την έλξη του για την χορευτική διάσταση της μουσικής που φτιάχνει, παίρνοντας απόσταση από τα στεγνά, καναπεδάτα πειράματα στις αρχές της δεκαετίας (glitch/drill/raster-noton και λοιπά νερόβραστα). Όλος ο ενθουσιασμός μου για την σημερινή bass μουσική είναι γιατί καταφέρνει να δίνει ασύμμετρη, χορευτική μουσική, ξαναθέτοντας το σώμα και τα όριά του στο επίκεντρο... Το low-club ιδίωμα του Fulgeance μου θυμίζει την τακτική των coldcut να παίζουν old-school house βινύλια σε αργές στροφές, κάνοντάς τα να ακούγονται σχεδόν dub, και εκτροχιάζοντας συνεχώς την βελόνα κάνοντας scratch κτλ. (Έπαιξε live στα πρόσφατα LIFO NIGHTS με τις καλύτερες εντυπώσεις!)

link1  (Fulgeance mixtape @MONDAYJAZZ)

link2  (Fukgeance smartbanging mixtape)

link3  (Fulgeance live!)

link4  (Fulgeance videos @vimeo)

link5  (Fulgeance press reviews)

SUN RA // RUN AMOK

'Brooklyn (New York) beatmaker and record collector Re:Source gives a Adventure On The Sun - an hour and fourty minutes long odissey dedicated to avant-cosmo-ethno-younameit jazz legend Sun Ra.' (MONDAYJAZZ)

Ένα αφιέρωμα στη μουσική του Sun Ra, με ρεμίξ, λούπες από τους original δίσκους του και ολοκαίνουρια κομμάτια που έχουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σημείο αναφοράς τον φευγάτο οραματιστή της  αφρο-αναρχο-ψυχεδελικής jazz.  Υπέροχη ιδέα να συγκεντρωθούν όλα μαζί σε μορφή mixtape που ξεπερνάει τη μιάμιση ώρα, από τον dj Re:source, με έδρα το Brooklyn. Η ανάθεση έγινε για το αρχείο του MONDAYJAZZ , που προσφέρει δωρεάν κάθε μήνα πρωτότυπα sets, αλλά και live βραδιές με υπότιτλο 'jazz for the working class'! Εξαλλοσύνη, σπασμωδικές λούπες, blues, free funk, moog και χύμα gospel βοκαλισμοί για το τέλος. Η τρέχουσα γενιά, από τον Madlib και μετά, σαμπλάρει με εντελώς ανορθόδοξο τρόπο την jazz, μίλια μακριά από τον downtempo/chilling ήχο που επικρατεί στα designer bar και το ραδιόφωνο. 

Νέοι καιροί, νέα ήθη.   

link 

WATCH HOW THE PEOPLE DANCING

"Brilliant, haughty Jamaican avant-gardism, inspired by Jammy's Sleng Teng explosion, rearing up at a Hackney crossroads opposite techno, hiphop, breakbeat and rave. [...] Sublime digital Reggae that has been hugely influential on artists like Rocker Hi-Fi and Rhythm & Sound, whose Moritz Von Oswald has remastered this material." (REGGAEPEDIA)

Κοιτάξτε πως χόρευαν κάποτε οι άνθρωποι... Μια εξαιρετική εκδοχή digital dancehall από τα μέσα της δεκαετίας του '80, επιλεγμένη και remastered από τον Moritz von Oswald. Λεπτεπίλεπτοι σκελετοί από drum machine και τα γνωστά, υπνωτικά πλήκτρα, που αργότερα αποθεώθηκαν στον ήχο της βερολινέζικης dub-techno σκηνής και πέρασαν στη νέα χιλιετία και στον νέο ήχο του digidub. Ήρεμα φωνητικά από τους mc's αλλά και οι πιο φευγάτες, instrumental εκδοχές των ίδιων κομματιών, προσφέρονται για σύγκριση με τα σημερινά μορφώματα της dancehall/soca, είτε τζαμαϊκανά, είτε λονδρέζικα, είτε βερολινέζικα... Αυτή η συλλογή φέρνει στην επιφάνεια έναν λιγότερο γνωστό ήχο, αυτόν της Unity Sounds, ενός λονδρέζικου soundsystem/label που έδρασε στο δεύτερο μισό των 80's σε ένα υπόγειο επίπεδο, καταλύοντας τη σχέση της reggae με την ψηφιακή τεχνολογία. Το 1980 ο Lee Perry καταστρέφει, καίγοντας, τα Black Arc Studios στη Τζαμάικα, και μαζί όλον τον αυτοσχέδιο αναλογικό εξοπλισμό τους, φεύγοντας για το Λονδίνο, όπου ηχογραφεί μια σειρά από αποκαθαρμένους, ψηφιακούς ήχους, αποκυρύσσοντας την προηγούμενη, 'βρόμικη' και ντοπαρισμένη δουλειά του στην Τζαμάικα. Για πολλούς η δεύτερη εκείνη φάση του Lee Perry είναι εντελώς νιανιά, όμως είναι αλήθεια πως στάθηκε εξίσου επιδραστική με την πρώτη. Νομίζω πως με αυτήν τη συλλογή ο Moritz von Oswald εντοπίζει έναν πολύ ενδιαφέροντα ήχο, που ξεπερνά τη διάκριση βρόμικο/καθαρό, προτείνοντας μουσική εξίσου εγκεφαλική και σωματικά ζεστή και άμεση.

DETROIT BEATDOWN

THE MIDNIGHT FUNK ASSOCIATION

"This sound, or maybe this ‘feeling’, is known as Beatdown and owes a great deal to the eclectic, boundary defying styles of DJs such as Ken Collier and the mysterious radio presenter Electrifyin’ Mojo. Well it’s most definitely vibey and I think it’s rooted in the history of dance music most definitely, but I think it’s more about the vibe and the feeling rather than trying to put it into a certain category." [BLEEP43]

Στα τέλη της δεκαετίας '70 το Detroit ανέπτυξε μια προοδευτική κλαμπ σκηνή αντίστοιχη με εκείνη της Νεας Υόρκης και του Σικάγο, χωρίς να πάρει όμως αντίστοιχη δημοσιότητα. Οι ραδιοφωνικοί ήρωες dj Electrifying Mojo και Ken Collier είχαν σαν μόναδικό κριτήριο το vibe, παίζοντας ταυτόχρονα P-Funk, Disco, Jazz, New Wave και Rock! Η πιο περιπετειώδης και αυθόρμητη πλευρά της Motortown επανέρχεται δριμύτερη από μια ομάδα τριών djs (Mike Clark, Norm Talley και Delano Smith) οι οποίοι αρνούνται προγραμματικά να μιλήσουν με ετικέτες και στυλιστικούς όρους για την μουσική τους. Αυτό που η ορολογία δεν μπορεί να ακουμπήσει είναι το αίσθημα (feeling), οι αισθήσεις (sensations) και το οι δονήσεις (vibes) που κάθε κομμάτι μουσικής μοναδικά αντιπροσωπεύει. Και αυτό ακριβώς είναι που ενδιαφέρει εδώ, μουσική πέρα από προσδιορισμούς, πέρα από τη φόρμα. Απίθανα φωνητικά, ανελέητος ρυθμός με αυτόν τον χαρακτηριστικό κλαμπ ήχο που σε βάζει σε tunel vision. Το σύγχρονο Detroit underground όπως δεν το έχω ξαναδεί ποτέ, σε μια από τις πιο συναρπαστικές εκδοχές του κλασικού house ήχου που έτυχε να ακούσω εδώ και πολλά, πάρα πολλά χρόνια. 

Ενδεικτικά top-10 classics της ομάδας Beatdown/Third Ear:

Mike Clark’s chart:
The Four Tops – Still Waters (Motown)
The O’Jays – Message In Our Music (Philadelphia International)
The Jeff Lorber Fusion – Galaxian (Arista)
Angie Bofill - Under The Moon And Over The Sky (GRP)
Al Jarreau – Alonzo (Warner Bros)
Q – The Voice Of Q (PRT Records)
Carol Williams - Can’t Get Away (From Your Love) (Vanguard)
Mahogany - My Chance To Dance (Mahogany)
The Soulful Strings – Burning Spear (Cadet)
The Quick – Zulu (Pavillion)

Norm Talley’s 78 - 83 chart
Heavy Hitter - Barbara Norris (Nelwin Records)
Sing Sing - Gaz (Salsoul)
Feed The Flame - Lorraine Johnson (Prelude)
Dying To Be Dancing - Empress (Prelude)
Bourgie Bourgie - Gladys Knight And The Pips (Columbia)
When You Wake Up Tomorrow - Candi Staton (Warner Brothers)
Midnight Lady - Cerrone (Cotillion)
Why Leave Us Alone - Five Special (Elektra)
Deputy Of Love - Don Armandos (Ze Records)
Wheel Me Out - Was Not Was - (Ze Records)

Norm Talley’s 83 - 84 chart
Give it Up For Love - Tata Vega (Motown)
Brother’s Gonna Work It Out - Willie Hutch (Motown)
Computer Games - Yellow Magic Orchestra (Horizon)
Love Injection - Trussel (Elektra)
Beyond The Clouds - Quartz (TK Disco)
The Music’s Got Me - Visual (Prelude)
Weekend - Phreek (Cotillion)
Express Yourself - New York Community Choir (Polygram)
Keep Giving Me Love - D-Train (Prelude)
Thanks To You - Sinnamon (Beckett)

Delano Smith’s Chart
Disco Circus - Martin Circus (Prelude)
Don’t Make Me Wait - NYC Peech Boys (West End)
Let No Man Put Asunder - First Choice (Salsoul)
You Don’t Know - Serious Intention (Easy Street)
Use Me Lose Me - Paul Simpson Connection (Streetwise)
Sharevari - A Number Of Names (Quality)
Catch The Rhythm - Caress (RFC)
Moody - ESG (99)
I’m Caught Up (In A One Night Love Affair) - Inner Life (Prelude)
Help Is On The Way - Whatnauts (Harlem International)

link1  link2  (δυο σετ των Detroit Beatdown)

link3  (Electrifying Mojo @YouTube)

link4  (Electrifying Mojo Interview)

link5  (Electifying Memories)

link6  (Midnight Funk Association)

link7  (Tο ντοκυμαντέρ Hi-Tech Soul για το Ντιτρόιτ)

KRYPTIC MINDS

MUSIC FOR PISSED-OFF PEOPLE IN THE RAIN

BLACKDOWN: ''I think the album is really timely because its long enough away from what you, Loefah, were originally doing that it feels really fresh. So much other stuff has gone on that people have kinda forgotten about what you and Youngsta were doing in 2005, which was saying ‘we can make ‘dance’ music that’s half the tempo.’ It was quite shocking when you first did that because you’d taken it further than most people were willing to go, especially coming from where we were coming from, which was basically dark garage. [...] It forces you to listen to the details. Each bit. Because it’s so well mixed down, you can hear and follow every sound. It’s not just loops: the percussion evolves and changes. It’s a really interesting aesthetic, instead of making a series of big emotional statements. It draws you in.'' (BLACKDOWN)

''In 2009, dark and deadly halfstep seems creatively distant. It's almost as if it has been forgotten, by DJs at least. Yet to lose such a bold and unique idea-- that dubstep can have impact without excessive momentum-- would be a tragedy. Luckily, in the true dubstep spirit of swimming against the tide, the small but tightly knit camp of Swamp 81 are determined not to let that happen. [...] Edgy, rolling, stripped back spacious dubstep that was spectacularly well made and also had its own identity-- emotive, organic in places, very junglist in spirit. [...] In that spirit, Kryptic Minds' One of Us zooms in on edgy 140bpm halfstep, forcing the listener into a headspace where perfectly placed details come into vivid focus, like the hyper-real intensity of night adrenalin." [PITCHFORK]

Οι Kryptic Minds επαναφέρουν το dubstep στις ρίζες του ήχου του 2005, όταν το halfstep επιχείρησε για πρώτη φορά να φτιάξει χορευτική μουσική στο μισό tempo (70bpm για το kickdrum, 140bpm για τα snares). Ρίχνοντας την ταχύτητα, απελευθερώθηκε ένας τεράστιος χώρος, που αφέθηκε κενός, δίνοντας αυτή την τεταμένη, νευρική ατμόσφαιρα, γνωστή και ως τρόμος του κενού. Αντιμετωπίζοντας το sub-bass σ'αυτόν τον κενό, κρυπτικό χώρο, οι αντιδράσεις του κόσμου είναι συνήθως εκρηκτικές, καθώς τα σώματα ανακαλύπτουν μια πρωτοφανή ελευθερία κινήσεων. Η μουσική των Kryptics στηρίζεται στις λεπτομέρειες και σε αναγκάζει να σκύψεις, να συγκεντρωθείς και να πιστέψεις σε αυτήν. Δεν είναι τυχαίο πως έχουν κυκλοφορήσει 3 lps στις αρχές τις δεκαετίας δίνοντας εκ νέου πνοή στον ήχο της Metalheadz και στον σκοτεινό, μεταλικό ήχο του Photek. Απογοητευμένοι από τα όσα συνόδευαν την τρέχουσα drum'n'bass σκηνή, συναντούν τον Loefah (από τους Digital Mystikz) ο οποίος αναγνώρισε στις ποιότητες του ήχου τους την χαμένη ψυχή του dubstep, το οποίο έχει εσχάτως απομακρυνθεί από τις halfstep/dub ρίζες του. Συμβουλεύοντάς τους να αφήσουν τα κομμάτια τους γυμνά, αφαιρώντας τα breaks του drum'n'bass, δημιουργήθηκε ένας ήχος που μόνον με τον Burial μπορεί να συγκριθεί: με αυτή την δραματική, νυχτερινή αίσθηση, όταν τα αντανακλαστικά οξύνονται, καθώς περπατάς μέσα στην πόλη και παρατηρείς αληθινά έντονα τα πράγματα. 

Μουσική με ασυνήθιστο συναισθηματικό βάρος και ένα βάθος πεδίου πρωτοφανές για το dubstep.

link1  link2  (ακυκλοφόρητο υλικό σε mixtapes)