novelty waves

Зомби

2010-12-26T03:42:00.000-08:00

RESTRUCTURED

2010-12-20T03:22:00.000-08:00

This new stepper swells out of thin air like a monstrous child of Krautrock. Immense and minimal, twelve minutes of propulsive groove is overlain with the blues abstraction of Tikiman's guitar, the swing and effects of Marc Muellbauer's double bass, Vladislav Delay's digressive steel percussion, and the otherworldly keys of Loderbauer and von Oswald. With characteristic intensity, Mala's rebuild ratchets up the drama and dread. A mounting barrage of bleeps rains down on a vicious, clopping drum pattern and red-alert synths, with transfixing bass.

[HONEST JON'S]

Πολλά κόκαλα μαζεύτηκαν εδώ γύρω... Τρίτη κυκλοφορία από το τρίο του Moritz Von Oswald, ένας ακόμη δορυφόρος του πλανήτη Ε2-Ε4, της γνωστής ψυχεδελικής σύνθεσης από το 1984 που έμελλε να καθορίσει ολόκληρη την μουσική πορεία του Moritz. Στην β΄πλευρά ο Mala κάνει το λάθος να κοιτάξει έξω από το παράθυρο (ένας άνθρωπος αιωρείται).

[Moritz Von Oswald Trio & Digital Mystikz - Restructure 2 12", 2010]

POST SUITE

2010-12-11T03:27:00.000-08:00

SKULL DISCO

2010-12-07T09:54:00.000-08:00

Ακριβώς έξω από το χωριό ήταν τοποθετημένα τα κρανία των νεκρών, χωριστά τα αντρικά από τα γυναικεία. Είχαν σφάξει μεγάλο αριθμό από κατσίκια, βόδια και πρόβατα, και είχαν πετάξει τα περιττώματά τους πάνω από τα κρανία. Οι διοργανωτές έκοψαν το κεφάλι από μερικές κότες και περιέλουσαν με το άιμα τους τους νεκρούς. Τότε οι γελωτοποιοί άρχισαν να τσακώνονται ποιος θα πάρει τα κουφάρια, τσαλαβουτώντας ολόγυρα μες στη λάσπη, στο αίμα και τα περιττώματα. Η ζέστη ήταν αφόρητη, το πλήθος τεράστιο. Οι γελωτοποιοί θεωρούσαν πολύ διασκεδαστικό να προσπαθούν να πιτσιλίσουν τους παρευρισκόμενους με όσο τοι δυνατόν περισσότερο αίμα και ακαθαρσίες. Κάποιος σήκωσε τα κρανία και τα έβαλε στο κεφάλι του, και τότε ακούστηκε μια περίεργη, τρομακτική μελωδία από παράξενα, βροντερά κύμβαλα, ταμπούρλα και βραχνές φλογέρες.

ΓΑΜΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

2010-12-04T01:32:00.001-08:00

Refined sub-bass underpins much of the music here, alongside ceaseless drums, ominous vocal samples and layers of precise hisses, bleeps and mournful melody. Key to Shackleton’s sound is a lightness of touch and delicacy in the arrangement that could be at odds with the force of his sound but instead illuminates the different parts and awakens the senses. At times seriously freaky and twisted, with frantic percussion and jarring keys, there’s an all-encompassing deepness to the whole as Shackleton weaves a path that completely absorbs up to the final sigh of the closing bars.

[ELECTRONIC EXPLORATIONS]

Μας βγήκε σε ξινό. Ο Sam Shackleton προγραμματίζει κόνγκας, νταρμπούκα και τάμπλα, χωρίς να αντιγράφει κανέναν ιθαγενή ρυθμό, ούτε αφρικανικό, ούτε τίποτα. Δεν χρησιμοποιεί λούπες. Δεν χρησιμοποιεί kick. Ακούει επιλεκτικά Coil, Can, Mahmoud Guinia. Και μαζί με τους φίλους του (τον spoken word ποιητή Vengeance Tenfold και τον σχεδιαστή Zeke Clough) αφήνουν πίσω κάθε φόβο και προκατάληψη, και βουτάνε head on στην άβυσσο του μπάσου... Μετά το τέλος του Μεσαίωνα «όλες οι παλιές μορφές κοινοτικού εορτασμού αντικαταστάθηκαν σιγά-σιγά από τα μυστήρια της Εκκλησίας, μετατρέποντας συλλογικές γιορτές, πανηγύρια, χορούς και όργια σε ανιαρές ιερατικές τελετές, βουτηγμένες στο καθήκον και την ενοχή. Σε όλη αυτήν την περίοδο προέκυψε μια σειρά νόμων και αλλαγών στα ήθη που εμπόδιζαν ή απαγόρευαν τις παλιές μορφές της κοινοτικής ζωής, του εορτασμού, της διασκέδασης και του γλεντιού, που συνήθως λάμβαναν χώρα σε αυτές τις κοινότητες».

[link1] [Shackleton - Fabric 55 Mix, 2010]

[link2] [Shackleton Mix & Interview @EE, 2010]

[link3] [Shackleton Interview @RA, 2010]

[link4] [Shackleton Interview @Self Titled, 2010]

ΒLACKEST EVER BLACK

2010-12-02T05:15:00.000-08:00

If Anywhere Was Here He Would Know Where We Are' is another side of hugely evocative dread minimalism, all suggestive tones and ghoulish rhythms writhing somewhere between Dubstep and ritualistic industrial zones. Regis' remix dowses for the darkest Techno substance, wading chest deep in dank, fetid and ethereal ambience while propelled by a current of subs-driven steppers techno drums. [BOOMKAT]

Ο xειμώνας δεν είναι αστείο πράγμα, αλλά σε ποιον να το πεις και τι να ακούσει. Οι Raime, ωστόσο, φαίνεται πως έχουν φάει πολύ χώμα, πολύ Βορρά και υγρασία. Βόλτες μέσα στη νεκρή φύση, όταν παίρνεις μαζί σου μόνο τα τύμπανα, και παίζεις με τον αέρα που σφυρίζει. Κλαίμε για τα μαγαζιά που κλείνουν αλλά ποτέ δεν κλάψαμε για τα εργοστάσια. Ο Regis, από την άλλη μεριά, σε κάνει να ξεχνάς τι θα πει μέλλον. Techno για ηχοπροστασία.

[link1] [Raime - If Anywhere Was Here... 12", 2010]

[link2] [Blackest Ever Black - The Scoldge Bridge, 2010]

[link3] [Blackest Ever Black - Scripts for the Pageant, 2010]

AMIR SULAIMAN

2010-12-01T08:08:00.000-08:00

LONE

2010-11-29T07:09:00.000-08:00

Matt Cutler has delivered impeccably produced beat music for a couple of years now, but its really in the last few months that he's found his feet drawn to a heavy, smudged style of House music. Infusing the warehouse rave heritage of his adopted home city Manchester with the same classic Chicago and NYC memes as his London counterparts, his signature feel for synaesthetically evocative melody has really started to pay dividends.

[BOOMKAT]

Η μουσική για videogame (στην προκειμένη εκείνη του Streets of Rage II, SEGA 1992) εκτός από το soundtrack της εφηβίας στάθηκε πολλές φορές ο καλύτερος δάσκαλος ηλεκτρονικής μουσικής για όσους εξοικειώθηκαν νωρίς με την τεχνολογία. Ο Matt Cutler (aka Lone) ιδρώνει πάνω από τα κουμπιά για να φτιάξει έναν house δίσκο που μοιάζει λάθος σε όλα (στους συγχρονισμούς, στις φάσεις, στο κούρδισμα). Ο Kode9 εκτιμά αυτούς τους συνθετικούς τόνους για την αστάθεια που προκαλούν στο περιβάλλον, την αλλοίωση και τον αποπροσανατολισμό (στο πρόσφατο DJ Kicks και όχι μόνο). Από το Manchester με αγάπη!

[link1] [Lone - Emerald Fantasy Tracks LP, 2010]

[link2] [Lone Interview @Back&Forth, 2010]

[link3] [Lone Interview @Knowledge, 2010]

HIGH-RISE LIVING 78-86

2010-11-26T07:03:00.000-08:00

Well…if you said to me, ‘Okay, we’re either going down to Disneyland or we’re going to see this abandoned factory,’ there would be no choice. I’d be down there at the factory. I don’t really know why. It just seems like such a great place to set a story.

Παλινδρόμηση στο τέλος της εφηβείας, και προβοκατόρικες δηλώσεις ('Historically, music only really gets interesting when the British get involved') από τους Black Dog και Regis. Μοιραζόμαστε τις ίδιες εμμονές. Που δεν οδηγούν πουθενά. Αλλά σίγουρα θα έρθει μιαν άλλη γενιά που η σωστή απόσταση θα της επιτρέψει να κάνει κάτι νέο με αυτούς τους ήχους, είναι ζήτημα χρόνου. Θα είμαι εδώ, έστω και χωρίς μπάσο.

[link1] [High-Rise Living 78-86, The Black Dog & Regis, 2010]

URBAN TRIBE

2010-11-24T02:14:00.000-08:00

At that time I was listening to a lot of rap, and a group called African Headcharge, produced by Adrian Sherwood. And I was listening to that, and a lot of slower Industrial stuff, so I tried to infuse a lot of elements, hiphop, industrial, that kind of thing. And even believe it or not R&B, because I was going to a lot of strip clubs too. In 2010 Urban Tribe represents maturity and craftsmanship. A collage of experiences and sonic philosophies fused into one project.

[SHERARD INGRAM]

Όσο απεχθάνομαι τα σενάρια καταστροφολογίας στην πολιτική (μην ξεσηκώνεστε γιατί θα προκληθεί χάος, την επομένη ένας δικτάτορας θα εμφανιστεί, θα κυλήσουμε στη βαρβαρότητα... μείνετε ακίνητοι, σε λίγο θα εκλιπαρείτε την ελεύθερη αγορά), άλλο τόσο μ' αρέσουν οι προβολές τους στην μουσική. Από τα 90s (Meat Beat Manifesto, Genaside II, Signs ov Chaos, Techno Animal, Scorn, Panacea) μέχρι την μαύρη τρύπα του sub bass που ρούφηξε τα πάντα τα τελευταία χρόνια, η κατάρευση έρχεται ξανά και ξανά, σε λούπα.

Κάποτε οι μουσικοί μαζεύονται και σχηματίζουν το όνειρο της αποκάλυψης οριστικά. Συνέβει στο Detroit το 1998, από τους Sherard Ingram, Carl Craig, Moodyman και Antony 'Shake' Shakir, κυκλοφόρησε στην Mo' Wax με τον τίτλο 'The Collapse of Modern Culture'. Ξανασυμβαίνει αυτό το Φθινόπωρο, από την ίδια ομάδα, κάτω από το ίδιο όνομα (Urban Tribe), ίσως για τελευταία φορά. Δώδεκα σύντομα κομμάτια με σκόρπια φωνητικά (από μια αινιγματική τραγουδίστρια στην Κροατία), σαν μικρά flash από όνειρα που δεν είδες, και νύξεις για πράγματα που δεν ήθελες να μάθεις ποτέ...

[link1] [Urban Tribe - Urban Tribe LP, 2010]

[link2] [Urban Tribe Mix & Interview @URB, 2010]

AFRODEUTCH

2010-11-21T04:26:00.000-08:00

PROJECT JERICHO

2010-11-20T23:19:00.000-08:00

Granted, Ancient Methods have a predilection for dense, metal-plated rhythms, but it usually just acts as a starting point. Sounding like an update of the tense music that soundtracked chase sequences in countless early '90s sci-fi movies, they offer pure thrills rather than just purism. [RA]

Pitch black techno war funk. Από το τείχος του Βερολίνου μέχρι τα τείχη της Ιεριχώ. Το πέμπτο μέρος της σειράς Ancient Methods μόλις κυκλοφόρησε, μαζί με ένα καινούριο mixtape, στο γνωστό, καταστροφολογικό ύφος της μπάντας. Όσο περνά ο καιρός το κέλυφος του industrial techno ραγίζει, αφήνοντας σιγά-σιγά να φανεί κάτι άλλο από πίσω. Μένει να δούμε τι.

[link1] [Ancient Methods - Fifth Method 12", 2010]

[link2] [Ancient Methods Handmade Blend Mix, 2010]

GIGGS

2010-11-19T07:17:00.000-08:00

South London rapper and UK rap trendsetter Giggs' stature is almost myth-like in nature, the 28 year old from Peckham had reportedly sold 100,000 mixtapes, his tracks could be heard blazing in every borough of London and beyond, his unique lazy flow and laboured wordplay transcended race and age boundaries. But maybe most important to him and what he's about though is the fact that he had the heart of the roads, the impoverished neighbourhoods and rundown council estates, he had the ear of the streets.

[UKRAPMUSIC]

Ο Nathan Thompson (aka Giggs) ανήκει σε μια νέα γενιά βρετανών mc που αισθάνονται ότι η κουλτούρα του grime δεν τους αφορά πια. Για πολλούς λόγους, που έχουν να κάνουν κυρίως με την εμπορευματοποίηση και τους καυγάδες, αλλά και την ίδια την τοπογραφία του Λονδίνου που αναπτύσσει ανταγωνισμους, υπάρχει πίεση για κάτι νέο και αυθεντικό. Κάτι που να γεννιέται και να πεθαίνει στις γειτονιές, να αναφέρεται στην καθημερινή ζωή, στα διαφορετικά πράγματα που αντιπροσωπεύει ο δρόμος για τον καθένα, με οποιοδήποτε κόστος.

Ο Giggs πολεμήθηκε για χρόνια κάνοντας ακριβώς αυτό, μίλησε για τη ζωή του χωρίς να ωραιοποιεί την βία (την άθλια εμπειρία της φυλακής και των συμμοριών). Αποκλείστηκε από το BBC και το MTV, ήταν αδύνατο να κάνει συναυλία χωρίς να επέμβει η αστυνομία. Η χαρακτηριστικά αργή και μπάσα φωνή του είναι κάτι ασυνήθιστο, όπως και οι επιρροές του από τα στυλ του αμερικάνικου Νότου (Ατλάντα και Νέα Ορλεάνη), επεξεργασμένες σε ένα καινούριο βρετανικό ιδίωμα, το οποίο ξεφεύγει εντελώς από τα συμφραζόμενα της δεκαετίας που τώρα τελειώνει.

[link1] [Giggs - Best Of... Mixed Compilation, 2010]

[link2] [Giggs - Let Em Ave It LP, 2010]

[link3] [Giggs - Walk In Da Park LP, 2008]

[link4] [Giggs Interview @The Guardian, 2010]

DIRTY SOUTH

2010-11-17T08:01:00.000-08:00

In the South it's all about the drums ⎯ that's all you really can roll with is the drums. They really want the beat more than they wanna hear what you say. It's more of a Funk feel. When you compare the South as far as their beats, the South has more rumble in their beats. You'll catch more people in the South with 15 woofers in the trunk cause they're mainly lookin for bass. Like I said before, it's all about the beat in South. >>

TRU THOUGHTS

2010-11-16T06:14:00.000-08:00

From the early days when they started putting out tracks, those early ones by Benga and Skream and Cyrus, these young lads coming through the ranks doing this incredibly minimal music made on Playstations, onMusic 2000, and… I wouldn’t say I turned my nose up at it, but I really didn’t understand it! I’d broken my balls to get music with real sound quality together over the years, and here were these people making music on Fruity Loops and even Playstations and they were getting pure love.

[ZED BIAS]

Η επιστροφή του Zed Bias (aka Maddslinky) μέσω της ετικέτας Tru Thoughts είναι διπλή χαρά, δίνοντας το μέτρο στο τέλος του 2010, μέσα από μια ανακεφαλαίωση του πρόσφατου παρελθόντος. Μια πλήρης δεκαετία εξελίξεων στη βρετανική σκηνή, η έκρηξη του swing στο πειρατικό ραδιόφωνο, η αναγέννηση των soundsystem, ο απόηχος των υπόγειων club, η αθυροστομία των δρόμων. Διαδρομές με όχημα το μπάσο, φορτωμένες αστικές γραμμές, μισογυμνωμένη soul κάτω από την βροχή.

Πως είπατε; Μουσική παιγμένη στο Playstation; Κι όμως, ακόμα και ο πρωτοπόρος του garage παραδέχεται ανοιχτά το λάθος του κι επανορθώνει. Ο Zed Bias αδιαφόρησε για τα 2step παρακλάδια του garage που φύτρωσαν εκεί που δεν τα σπέρνουν, αδιαφόρησε για τη γέννηση του dubstep, χάνοντας μια και καλή την εποχή του. Έπειτα στράφηκε στην house, τον ήχο-καταφύγιο για κάθε δύσκολη στιγμή, όταν όλα μοιάζουν να οδηγούν σε αδιέξοδο...

Φέτος είναι και πάλι η χρονιά του, (όπως και πολλών άλλων μορφών του uk garage). Η bass κοινότητα του αποδίδει τιμές, τον καλεί και πάλι να παίξει, και αυτός της επιστρέφει την αγάπη με ένα άλμπουμ που διηγείται την άνοδο και την πτώση του ρυθμού στη Βρετανία των 00's. Οι χαμηλές συχνότητες εκδικούνται την πόλη, οι νύχτες των εμιγκρέδων γίνονται πιο φωτεινές, και ο χωριάτης raver επιστρέφει στο σπίτι με τα πόδια. Şerefe.

[link1] [Maddslinky - Make a Change LP, 2010]

Παράλληλα, στην Tru Thoughts επανακυκλοφορεί και το πρώτο Maddslinky άλμπουμ από το 2003, με τίτλο Make Your Peace.

DJ SCREW

2010-11-15T02:58:00.000-08:00

Throughout the 1990s, DJ Screw pioneered hip-hop’s slide into the psychedelic. From his base on Houston’s south side, his method of slowing and manipulating records, a style that came to be known aƒs chopped and screwed — or just screw music — took rap to a state of primordial ooze. This month marks the 10th anniversary of his death, and his influence is creeping ever further outward, far from Houston hip-hop into new, unanticipated places.

[NYTIMES]

Houston, Texas 1990. Ο Robert Earl Davis (aka Dj Screw) παίζει hiphop δίσκους σε αργές στροφές, ηχογραφώντας σε πειραγμένα αναλογικά κασετόφωνα, επιβραδύνοντας τα tapes κ.ο.κ. Θέλοντας απλώς να φέρει τη μουσική στα μέτρα του και να κάνει τις λέξεις στο rap να ακουστούν πιο καθαρά, η ιδέα πίσω από τη νέα τεχνική (chopped and screwed) ήταν απλή. Οι στίχοι ξεδιπλώνονται αργά, επιλεγμένες φράσεις με νόημα παίζοναι ξανά και ξανά, ζουμάροντας στο μυαλό των mc, δίνοντάς σου χρόνο να σκεφτείς καθαρά. Η υπόγεια σκηνή του Houston δεν ήταν πια χορευτική, όλοι κάθονταν κάτω και μιλούσαν. Ακούγοντας την ιστορία της, μένει κανείς άναυδος με τον κρυφό πλούτο του ήχου που κρύβονταν κάτω από την επιφάνεια του hiphop, την μαγική υφή, και την παράξενη ενέργεια που κλείνει μέσα της η αργή κίνηση.

Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Screw αναγνωρίζεται πλέον ως ένας από τους σημαντικότερους νεωτεριστές του hiphop, και οι τεχνικές του κατακτήσεις βρίσκονται στην καρδιά της σύγχρονης έκφρασης. Φαινόμενα όπως το drag (το ρήμα σημαίνει σέρνομαι), και η υπναγωγική τέχνη, μοιράζονται τις ίδιες μεθόδους τεχνητής επιβράδυνσης (με ή χωρίς αλλοιώσεις στο τονικό ύψος). Μοιάζει σαν εκβιασμός, αλλά αν το βάλεις να παίξει την κατάλληλη στιγμή χάνεσαι σαν παιδί, και νιώθεις πως το απόγευμα δεν θα τελειώσει ποτέ. Και πράγματι δεν τελειώνει, αφού το αρχείο του μετράει πάνω από 235 mixtape (και κυκλοφορεί διαδικτυακά σε ένα ωραιότατο torrent μεγέθους 28GB).

[link1] [DJ Screw Interview @The Source, 1995]

[link2] [DJ Screw Interview @Murder Dog, 1999]

[link3] [DJ Screw - Soldiers United for Cash DVD, 2001]

[link4] [DJ Screw Free Mixtapes @Dat Piff]

LIFE IN SLOW LANE

2010-11-14T04:04:00.000-08:00

JOHN ROBERTS

2010-11-11T08:19:00.001-08:00

A remix by Berlin based American John Roberts draws on neo-classical techno textures from his recent Dial Records full-length Glass Eights and combines mechanical early techno grooves with cascading melodies. Roberts’ version loops Darkstar’s original piano riffs, adds mallet percussion and staccato Roland drum machine claps to an otherwise straightforward dance beat.

[FACT]

Κυνηγώντας τον μύθο της house, Σικάγο, Νέα Υόρκη, Βερολίνο. Επιληπτικό groove στο πιάνο, μελανιές από χτυπήματα, κι ο μόνιμος θόρυβος του βινυλίου. Ο ακόμη νεαρός John Roberts μετακομίζει στην Ευρώπη και αιφνιδιάζει. Συμβόλαιο με την Dial, μνημειώδεις βραδιές στο Berghain, remix στο καλύτερο κομμάτι του Φθινοπώρου (via Hyperdub). Οπουδήποτε αλλού, (στο φετινό ντεμπούτο του με τίτλο 'Glass Eights' και σε μια σειρά από EP), παίζει με νόημα όλες τις σκοτεινές υφέσεις και την παράνοια της jazz. Χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο.

FROM AFRICA ALWAYS SOMETHING NEW

2010-11-09T23:46:00.000-08:00

Should Nigeria ever get serious about developing a tourist trade, it shouldn’t present itself via clichéd sub-tropical idylls of heat, rhythm and sex. It should show its visitors where all of their waste, all the once shiny products of America, Europe and China, inevitably ends up—the “computer villages” or the various computer graveyards that shadow them. With no means of recycling beyond the needs and imagination of those who sift through it, with no treated or prepared space for its dismissal, to confront this waste. With almost no formal education whatsoever, many would learn how to rig, rewire, rebuild and master the essentials of computing in these glorified junkyards. Nigeria has become the home of what many consider the greatest threat to the information super-highway, and that threat emerges largely in and around these “computer villages” as well as shanty-ish Internet cafés.

[LOUIS CHUDE-SOKEI]

Όποιος κάθησε ποτέ να διαβάσει προσεκτικά κάποιο από τα δεκάδες spam-letters που κατακλύζουν τα mail καθημερινά διαπιστώνει τουλάχιστον ένα πράγμα: οι αφηγήσεις τους έχουν μελετημένη γλώσσα, πλούσια σε πολιτική και οικονομική πληροφορία, με συναρπαστική πλοκή σκόπιμα γεμάτη κενά που γεννούν περιέργεια στα υποψήφια θύματα. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως όλη αυτή η λογοτεχνικά σκηνοθετημένη απάτη έρχεται από την υποσαχάρια Αφρική (με πρωτοπόρο τη Νιγηρία), από έναν πληθυσμό που τελεί συχνά υπό δικτατορία, χωρίς υποδομές εκπαίδευσης και επικοινωνίας.

Αυτή είναι η άλλη όψη του e-waste. Στα τεχνολογικά slum της Νιγηρίας και της Γκάνας άνθρωποι αυτοδίδακτοι συναρμολογούν και αποσυναρμολογούν κάθε είδους τερματικά, ανασταίνουν σκληρούς δίσκους και κινητά, συγκεντρώνουν πληροφορίες για τους προκατόχους τους, και πάει λέγοντας. Η απογοητευμένη γενιά των yahoozee αρνείται να περιμένει τόσο την διεθνή φιλανθρωπία όσο και τις μάταιες υποσχέσεις για κοινωνική δικαιοσύνη. Το πολιτικό σύστημα δεν την αντιπροσωπεύει πια: εκεί που το κράτος (και το κόστος) απαγορευουν την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας, η πειρατεία απορροφά αναγκαστικά όλη τη δημιουργικότητα από μέρους ενός νεαρού πληθυσμού που διψά για καινοτομία.

[link1] [Invisible Missive Magnetic Juju: On African Cyber-Crime]

[link2] [The Digital Dump: Exporting Re-use and Abuse to Africa]

INSIDE TERROR

2010-11-07T02:25:00.000-08:00

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ

2010-11-05T07:30:00.000-07:00

On Undeniable, Terror Danjah makes Afrobotic grime productions; An Esher-like sound which combines complex clusters of asymmetric rhythms and offbeat trapdoors with swooping synths and fx, all tagged with his trademark Gremlin Cackle audio logo.

[HYPERDUB]

Ο Terror Danjah γνωρίζει μια προς μια όλες τις ιδιότητες που απέκτησε η μουσική μετά το garage. Προσέχοντας τις αναλογίες ανάμεσα στα είδη, παρά τα είδη καθεαυτά, κινείται κάθετα στα γενεαλογικά επίπεδα αναφοράς. Όπως κάθε μουσικός που παίζει στα δάχτυλα την τέχνη του, ξεκινά από ένα απλό μοτίβο και κάνει θαύματα. Το αναδιπλασιάζει. Σταματάει. Το ξαναπαίζει πιο αργά. Αντίστροφα, δυό φορές πιο γρήγορα, τρεις φορές. Μετά αλλάζει θέμα, ξεχνάς από ποιον δρόμο ήρθες. Προχωράς, αδιέξοδο, κοιτάς πάνω. Αντικρίζεις πάλι το αρχικό θέμα από άλλη γωνία. Με μπότα ή χωρίς. Με φωνητικά ή χωρίς. Απ' την καλή και την ανάποδη. Θέλεις να ορμήξεις προς όλες τις κατευθύνσεις μεμιάς, σαν τον διάολο της Τανζανίας.

Το 'Undeniable' είναι ένα μάθημα επεξεργασίας μουσικών ιδεών. Με απλά βήματα και παραλλαγές, οδηγείται στα πιο απίθανα συμπεράσματα, χώνεται στις πιο επικίνδυνες γωνιές της καθομιλουμένης γλώσσας των club. Ρυθμικά άλματα που προκαλούν ρίγος, μια δομή-παγίδα για όλα τα genres. Κάνοντας την κίνηση που περίμενα εδώ και καιρό, η Hyperdub διαστέλλει για άλλη μια φορά τις δυνατότητες, με έναν από τους πιο ολοκληρωμένους δίσκους των τελευταίων ετών.

Συμμετέχουν οι: Dream Mclean, D.O.K, Griminal, Mz Bratt, Baby Face Jay, D Double E, Bruza, Lauren Mason.

[link1] [Terror Danjah - Undeniable LP, 2010]

WEEVIL

2010-11-02T06:07:00.000-07:00

Ακόμη ένα άτυπο βιομηχανικό σχήμα από Βερολίνο, με υποβλητικό ήχο, αυτή τη φορά με πρώτη ύλη το breakbeat. (Περιμένω να βγουν πολλά πράγματα από αυτή την πόλη, που εμπέδωσε όσο καμία άλλη την εργοστασιακή αισθητική).

[The Weevil Series] • [info]

DJ ROC

2010-10-30T11:38:00.000-07:00

DJ Roc produces variant strains of Chicago Juke music, the ‘crack’ referring to the synapse snapping, potentially ankle cracking manipulation of rhythms and the sampling, hijacking and ultra-rhythmic micro-editing of black American pop’s dominant forms into a style that’s been developed and tested on the streets of Chicago.

[PLANET MU]

The street finds it’s own uses for things. Βρίσκεσαι στον δρόμο με ένα μεγάλο άδειο καρότσι. Ακούγοντας τη φωνή σου από τα ηχεία, το δελτίο της τροχαίας, πληροφορίες για την κίνηση του δρόμου και των αγορών. Μετά τραγουδάς rnb. Κυκλοφορεί πολύ ρευστό. Έφηβοι υπό την επήρεια του δρόμου των Μουσουλμάνων Αδελφών. Είπε, δεν μπορώ να κάνω χωρίς το μπάσο στο κεφάλι μου ούτε βήμα, άνθρωπε μου, μέσα από το ραδιόφωνο. Μην πεις πως είναι jazz, τυφλή βία, πρόκληση για τα πόδια των χορευτών. Από το Low End του Chicago, και τα κατάλοιπα της εμπορικής μουσικής, μια εντελώς νέα και απειλητική χρήση του ρυθμού.

[link1] [Dj Roc - The Crack Capone LP, 2010]

UNDENIABLE

2010-10-28T06:42:00.000-07:00

HDBCD007

Το νέο album του Terror Danjah, Νοέμβριος 2010.

SIGHA

2010-10-26T09:24:00.000-07:00

I’ve lived in London all my life, so part of that is always going to be lurking in what I do somewhere. It’s got a great history for music and is a real melting pot of different sounds, so it’s been really inspiring growing up here musically. Having said all that, I feel more at home musically in Berlin these days. There’s an amazing creative vibe in the city that’s incredibly inspiring. East Berlin feels like it’s in this state of slow dilapidation, there’s a sense that everything is decaying which is very beautiful to me.

[SIGHA]

Κάθε πόλη φτιάχνεται από κομμάτια άλλων πόλεων, αρκεί να ξέρει να τηρεί τις αναλογίες. Ο James Shaw (aka Sigha) κάνει κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον, αντιστρέφει τόπους και θέματα (Croydon, το νέο Detroit), σαν μια βόλτα στην άγνωστη περιφέρεια μιας πόλης που κάποτε ήταν οικεία. Η μουσική του μοιάζει να μην κάνει τίποτα, ωστόσο σε κάνει να κρατάς την αναπνοή κάθε φορά που πάει να πέσει το kick, μετέωρο μπάσο, παύση, και πάλι από την αρχή. Αγαπημένο παιδί του Marcel Dettmann αλλά και της Mary-Anne Hobbs (ταυτόχρονα), η περιπατιτική σχολή της techno στο κατώφλι της νέας δεκαετίας.

[link1] [Sigha - Early Morning Lights 12", 2010]

[link2] [Sigha Hotflush Podcast002, 2009]

[link3] [Sigha Interview @Sonic Router, 2010]

[link4] [Sigha Interview @Hyponik, 2010]

[link5] [Sigha Interview @IntrudersTV, 2010]

PINCH

2010-10-25T06:38:00.000-07:00

In a house like that
Your Uncle Dick was born;
Satchel on back he walked to Whitgift
Every weekday morn.

Boys together in Coulsdon woodlands,
Bramble-berried and steep,
He and his pals would look for spadgers
Hidden deep.

The laurels are speckled in Marchmont Avenue
Just as they were before,
But the steps are dusty that still lead up to
Your Uncle Dick's front door.

Pear and apple in Croydon gardens
Bud and blossom and fall,
But your Uncle Dick has left his Croydon
Once for all.

(Croydon, by John Betjeman, 1937)

ODD FUTURE II

2010-10-22T09:48:00.000-07:00

Tyler, though he has unusual taste, is no champion of abstract hip-hop. Consider this recent comment on his Twitter account: "Who The Fuck Is Antipop Consortium? Can People Compare Us To Cool Musicians? Fuck." And in that categorical way, it makes them the perfect rap crew for our time: Where we all live on the Internet, alone. Where the darkest corners of desire are a Google search away. [PITCHFORK]

To hiphop ξανά στα άκρα από την νεαρή ομάδα των Odd Future. Διακινούν την μουσική τους ελεύθερα μέσω blog, έχουν μεγάλο στόμα, και οι πράξεις τους είναι ένας διαρκής αφορισμός της jazz, στο Chicago του 2010. Το τελευταίο album που έδωσαν (Domo Genesis) έχει και πάλι πρωτότυπη μουσική (αποφεύγουν τα πολλά sample), που χωρίς πολλά-πολλά καταφέρνει να χωθεί μέσα σου και να σε αναποδογυρίσει όπως μόνο το ψημένο hiphop μπορεί. Ελπίζω να ξέρουν τι κάνουν (και να μην χαζέψουν από τις πολλές συνεντεύξεις).

[link1] [Odd Future @Pitchfork, 2010]

[link2] [Odd Future Interview @Coolehmag, 2010]

[link3] [Domo Genesis - Rolling Papers LP, 2010]

ANARCOLOMBIA

2010-10-21T06:11:00.000-07:00

GEIOMIX

2010-10-20T09:11:00.000-07:00

I chose the Middle East as the theme, then decided to limit myself to music mainly from Iran and Turkey, with a couple of exceptions from Afghanistan and Egypt. The mix demonstrates some of the amazing melodic and rhythmic charateristics of Middle Eastern music, and shows how adaptable these can be... Overall, this music can be psychedelic, emotive, spooky, funky, sometimes all of these things at once. [GEIOM]

Χάρμα μεσανατολικής μουσικής από τον Karmal Joory (aka Geiom). Τουρκία και Ιράν, Αίγυπτος και Αφγανιστάν. Εντελώς οικεία ακούσματα, έστω κι έμεσα, λόγω της μεγάλης επιρροής που ασκεί η Ασία στην bass μουσική τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον σε μελωδικό επίπεδο. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τα sinogrime θέματα των Dizzee Rascal και Wiley, τα πρώτα δωδεκάρια των Digital Mystikz, την δουλειά των Dusk & Blackdown, ή τις μελωδίες της Ikonika. Ελαστικό set, βολεύει όπου και να το βάλεις, αποπνέοντας τον βαθύ τόνο του Geiom.

HDBCD006

2010-10-14T01:25:00.000-07:00

[39:12]

Ο δίσκος των Darkstar ξεγελάει. Χωρίς βάση στις χαμηλές συχνότητες, χωρίς συνταρακτικούς ρυθμούς, χωρίς ευρύματα στον ήχο, χωρίς έμφαση στο νέο ούτε στο παλιό, φαντάζει από μόνος του εξωτικός μέσα στο κάδρο της Hyperdub. Αφήνοντας τη φωνή και τη μελωδία να σηκώσουν όλο του το βάρος, μαζί με κλασικά όργανα (πιάνο, κιθάρα) και synthesizer που έγιναν με τον καιρό κι αυτά κλασικά. Μέσα από τους ήχους των Japan, Human League, Sakamoto το τρίο αντλεί απω-ανατολικές μελωδίες, ενώ από την πειραματική pop της δεκαετίας του '90 (Eno/Cale, Passengers, Radiohead) κρατάει το αίνιγμα της φωνής. Παρόλο που το 'North' υποτίθεται πως μιμείται ένα ορισμένο βορειοατλαντικό κλίμα κοινωνικού φόβου και μόνωσης, τίποτα δεν συμβαίνει με τον προφανή τρόπο.

Πριν απ' όλα, το sequencing δεν επιτρέπει καμία λογική γέφυρα από το ένα τραγούδι στο άλλο, δίνοντας την εντύπωση πως μεταξύ τους παραλλείπονται μέρη που δεν μπορείς να ακούσεις, ενώ μόνο οι κορυφές των παγόβουνων είναι ορατές. Στο tracklist θα μπορούσαν να παρεμβάλλονται άλλα τόσα instrumental, που θα επεξεργάζονταν τις ιδέες του album σε άλλη κλίμακα (λυπάται κανείς που δεν συμπληρώνονται ούτε τρία τέταρτα μέχρι να τελειώσει). Η ενέργεια του δίσκου είναι πολύ compact, η εμπειρία της ακρόασης δεν είναι ικανοποιητική, το τέλος σε αφήνει ξεκρέμαστο, και η μόνη λύση είναι να τον ξανακούσεις από την αρχή.

Κατα τ' άλλα, η μόνη σύνδεση με το θεωρητικό περιβάλλον του Kode9 (αν υπάρχει) είναι αυτή η διαπεραστική αίσθηση της ροής του ηλεκτρισμού μέσα στο κύκλωμα, στη φωνή που τρέμει, στα glissandi στατικού θορύβου, που δονεί τα πάντα. Δεν υπάρχει κανένα αναγνωρίσημο ίχνος από την εταιρική ταυτότητα της Hyperdub (ούτε συγκοπές στο ρυθμό, ούτε sub-bass). Αυτά σε πρώτο πλάνο... Γιατί μετά από διαδοχικά zoom βρίσκεις τον εαυτό σου να κολυμπά σε μια θάλασσα από στοιχειώδη dub σωματίδια, που σχηματίζουν από μακριά την εντύπωση της ηλεκτρονικής μουσικής στα τέλη του περασμένου αιώνα. Το ψηφιακό resolution επιτρέπει στον ήχο ένα τέτοιο βάθος, που όσο πλησιάζεις τόσο απομακρύνονται τα αεικίνητα φορτία που τον απαρτίζουν. Όμως δεν είναι έτσι.

OCCIDENT

2010-10-11T04:47:00.000-07:00

I was actually obsessed with Jean Philippe Rameau, a French composer who wrote the Treatise on Harmony. He translated music theory into algebraic terms. I hired a mathematician, and even went to Czechoslovakia where I consulted someone to create a device which could further develop his ideas. I’m still convinced by those ideas. [Mike Huckaby]

Με τρομάζει λίγο αυτή η δήλωση. Πόσο μπορεί πια ένας techno παραγωγός να ψαχτεί με την κλασική σύνθεση; Και πως μπορεί να αντανακλάται όλο αυτό στη μουσική του; Ο Mike Huckaby από το Detroit επιβεβαιώνει το παράδοξο του μαύρου φουτουρισμού. Τη δυνατή γοητεία που ασκεί η Ευρώπη, ένας εξωτικός τόπος, στους αφροαμερικανούς μουσικούς. (Με πιο γνωστό παράδειγμα εκείνο των Dopplereffekt, επίσης από το Detroit, με την τεχνητή περσόνα του Heinrich Mueller). Η πραγματεία περί αρμονίας του Rameau βρίσκεται πάντως εδώ...

KOWTON

2010-10-11T00:22:00.000-07:00

As the number of what I saw as essential dubstep releases started to wane a bit I started buying loads of Berlin and UK techno and a bit of US house after not really buying any 4/4 records for a few years. Then I began to try and incorporate various aspects of techno into the music I was making. After a bit I figured rather than making dubstep using techno production styles I’d try and flip it and make techno or house using the same sounds as I would were it a dubstep track. [KOWTON]

Ο Joe Cowton (aka Kowton) βρίσκεται κι αυτός πλέον στο Bristol. Μαζί με τον October και τον Julio Bashmore είναι από τους πιο updated techno παραγωγούς της πόλης. Αλλοπρόσαλλοι house ρυθμοί, kickdrums που ξεφεύγουν ανεπαίσθητα από την κανονική τους θέση, στριφνές μπασογραμμές. Αυτά τα vibes είναι τόσο σκοτεινά που τύφλα νά 'χει το dubstep. Η μόνη αντιστοιχία που μπορώ να βρω με το παρελθόν είναι το ανισόρροπο chill-out του Plastikman. Σαν αίσθηση περισσότερο. Slow μουσική για βόλτες σε άδειες βιτρίνες.

[link1] [Kowton Mix @Resident Advisor, 2010]

[link2] [Kowton Interview @Resident Advisor, 2010]

[link3] [Kowton Interview & Mix @Blackdown, 2009]

[link4] [Kowton Mix @Fact, 2009]

[link5] [Kowton Mix @USM, 2010]

DARKSTAR

2010-10-09T06:39:00.000-07:00

Η βαριά σκια των Darkstar πάνω στη μουσική-ως-συναίσθημα (και όχι ως ατμόσφαιρα ή καθαρή αισθητική) μου προκαλεί αμηχανία. Νομίζω καμιά φορά ότι έχω πάθει ανοσία από την πολύ μουσική, ότι η ίδια η μουσική, πολύ «ευαίσθητη» κατατάλλα, αδειάζει τόσο εύκολα μπροστά στην πραγματικότητα. Δεν είναι δύσκολο να το δει κανείς, η κοινωνική πραγματικότητα είναι τόσο εξωφρενική, τόσο fictional, που στον μουσικό δεν μένει πια να επινοήσει τίποτα. Μόνο με το συναίσθημα μπορεί να σοκάρει πλέον κανείς, τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους. Όσοι το κατάφεραν στα zeroes έγιναν σκάνδαλο (Antony & The Johnsons, Burial). Υπάρχει ένας τεράστιος χώρος που περιμένω να γεμίσει, τώρα που κατακάθεται και πάλι ο ενθουσιασμός (μου) για την χορευτική μουσική.

Το video από τον Evan Boehm.

[link1] [Darkstar Interview @Kode9, 2010]

[link2] [Darkstar Interview @Blackdown, 2010]

HEART AND SOUL

2010-10-07T08:30:00.000-07:00

If you have heavy dreams or stifling atmosphere in your environment, your head feels heavy and you are in the gutter, you get a feeling out of the experience. MOVER is dark because it’s set in the phuture of mankind. I can’t possibly justify seeing a happy end to this stupid human drama. Darkness is not mystical, it’s your everyday reality. [THE MOVER]

Ο Marc Trauner αντιπροσωπεύει όσο λίγους το πνεύμα του hardcore στην χορευτική μουσική: ανωνυμία, αμέτρητα ψευδώνυμα, δωδεκάρια με λευκές ετικέτες, ελάχιστες συνεντεύξεις. Ο Simon Reynolds, ο εφιάλτης της βρετανικής μουσικής δημοσιογραφίας, υπέδειξε πρόσφατα μια άγνωστη συνέντευξη από το 1995, την καλύτερη που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα από αυτόν τον δύσκολο καλλιτέχνη... Το στοίχημα του Marc 'The Mover' είναι το 2017, και όταν οι άνθρωποι θα μιλάνε τότε για rave θα μιλάνε για αυτόν.

Η πρώιμη συνεργασία του με τον Aphex Twin το 1992 έδωσε ένα από τα πιο φουτουριστικά κομμάτια βινυλίου που άκουσα ποτέ, ορόσημο για μια ολόκληρη γενιά που την έβρισκε με τον βαρύ, βιομηχανικό ήχο της βέλγικης R+S. Επηρεασμένος από το hiphop και το βραζιλιάνικο metal(!), ο Marc οδήγησε το breakbeat στα άκρα (Spiritual Combat), έκανε voodoo στο techno (The Mover), παρασύρθηκε σε σκοτεινά bleeps (Alien Christ), και μετά σιωπή. Μια σπαζοκεφαλιά για δεκατριάχρονα που βλέπουν στον ύπνο τους καλώδια, όλη η μυθολογία του rave βρίσκεται εδώ: θέλω απλά να μπω σε ένα γκρίζο δωμάτιο και να δω τη σκιά μου.

[link1] [The Mover Interview @Datacide, 1995]

[link2] [The Mover Interview @The Wire, 1998]

FOLLOW TIME

2010-10-06T04:52:00.000-07:00

DVA

2010-10-05T10:31:00.000-07:00

Ο DVA θα μπορούσε να ζει κάπου στην Αφρική. Να που οδηγήθηκε η εμπροσθοφυλακή του uk funky. Ένας πόλεμος κρουστών στη μέση του πουθενά. Άνθρωποι από διαφορετικές ηπείρους συναντιούνται σε αυτή την παράξενη interracial μουσική, χρησιμοποιώντας τα ίδια κρουστά με άλλο νόημα, περνώντας τα σύνορα της house με ή χωρίς παπούτσια. Το καλύτερο set που άκουσα το τελευταίο τρίμηνο (είναι σκαμμένο όλο από κάτω - λίγοι δεν κοιμούνται και στους υπονόμους).

[link1] [DVA XLR8R Podcast 160, 2010]

[link2] [DVA & Fatima - Just Vybe/Step 2 Funk 12", 2010]

[link3] [DVA & Cooly G - Dis Boy 12", 2010]

[link4] [DVA - THe New World Order EP, 2010]

BBRAVE

2010-10-01T23:11:00.000-07:00

BBRAVE aka Benjamin Lebrave, intrepid traveller, fervent musical explorer and fair-trade entrepreneur founded Akwaaba Music in 2008. As a label boss Benjamin spreads his endless passion for music and pop culture in Africa. As a DJ, BBRAVE focuses on the dancefloor side of things, mashing together the staggering variety of dance music genres made in Africa, from kuduro to coupé décalé, kwaito and kwassa house to hiplife. Discovering African club sounds was love at first sight. Since then, the syncopated fruity loop beats have been spreading overwhelmingly positive vibrations from the Motherland.

Ο Benjamin Lebrave είναι ο ιδρυτής της AKWAABA, ομάδας dj/ερευνητών αποκλειστικά αφιερωμένων στην χορευτική μουσική της Αφρικής. Πέρα από το kwaito και το kuduro, που έτυχε να κάνουν buzz τα τελευταία χρόνια, έρχεται σιγά σιγά στο φως όλη η πολυπλοκότητα που κρύβονταν τόσα χρόνια κάτω από την βολική ταμπέλα 'afro'. Κάθε πόλη μια τελείως διαφορετική σκηνή, κάθε ήχος μια τελείως διαφορετική ιστορία. Αυτά είναι τα νέα υβρίδια της παγκοσμιοποίησης, γεννημένα μέσα στις απέραντες παραγκουπόλεις που δημιούργησε η πολιτική του IMF: εκένωση της υπαίθρου, νέες περιφράξεις της αγροτικής γης (που δεσμεύουν κοινόκτητα εδάφη για λογαριασμό των επενδυτών), εντατικές μονοκαλλιέργειες κ.ο.κ.

Η γη τρέμει...

Obroni Start Shakin by Akwaaba Music

PERMANENT ERROR

2010-09-29T03:34:00.000-07:00

Η νέα σειρά φωτογραφιών των Pieter Hugo και Andrew MacKonnell από έναν τόπο χωρίς όνομα, έξω από την πρωτεύουσα Acra της Ghana. Εκεί καταλήγει ένα μεγάλο μέρος των 50 χιλιάδων τόνων(!) ψηφιακού scrap που παράγει ετησίως το βόρειο ημισφαίριο. Το πλαστικό καίγεται επί τόπου για να μείνει το μέταλλο και να πουληθεί στο τέλος της ημέρας για μερικά cent. Στο μεταξύ η αισθητικοποίηση των πάντων θεωρείται τόσο δεδομένη πια που κανείς δεν θα αμφισβητήσει το βλέμμα των φωτογράφων (που συναγωνίζονται τις NGO's σε κυνισμό)...

Ghana Love by Akwaaba Music

CROSSING THE PARALLEL

2010-09-28T06:14:00.000-07:00

This is techno that pines for and evokes the cavernous clubs, warehouses and repurposed industrial spaces that nurtured the sound in the early 90s, a time when the music and surrounding culture had no sense of its own future and the limitations that would come with it. [FACT]

Ο Adam Mitchell (aka Adam X) κρατιέται από το 1990. Περνώντας όλα τα στάδια που οδήγησαν το techno στο αδιέξοδο που όλοι γνωρίζουμε, από το hardcore του '91 στο ατελείωτο ταξίδι του προς την αφαίρεση που κρατάει μέχρι σήμερα. Από το 2000 και μετά πολύς κόσμος, ανάμεσά τους και ο Adam, αποφάσισε πως η στενή φορμαλιστική κατεύθυνση που είχε πάρει το minimal δεν τους αφορούσε πια. Τι μένει; Οι industrial ρίζες. Τραβώντας μια παράλληλη γραμμή ανάμεσα στο σκληροπυρηνικό techno και την industrial κουλτούρα, σε μια σειρά από βραδιές με το όνομα Crossing The Parallel, ο Adam βρήκε την χαμένη (σκοτεινή) ψυχή της χορευτικής μουσικής, κι ένα κοινό που τα έδινε όλα.

Το όλο εγχείρημα έπιασε τόπο στο Βερολίνο. Ένα από το πιο συναρπαστικά νέα σχήματα της πόλης, οι Ancient Methods σήμερα αναγνωρίζουν ότι αυτά τα πάρτυ στάθηκαν μεγάλη επιρροή για τους ίδιους. Απόδειξη η συντριπτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν ζωντανά, ένα μικρό δείγμα της οποίας ακούγεται στο παρακάτω live set.

[link1] [Ancient Methods Live DJ Set, 2010]

[link2] [Ancient Methods Vs Adam X 12", 2010]

MADDSLINKY

2010-09-26T22:17:00.000-07:00

I can’t get any more inspiration out of rare groove and jazz funk, I’m 36, I’ve listened to those records hundreds of times, I’ve been to all the blues parties I’m ever going to go to, all the soul revivals, it’s not going to happen for me in that way anymore. Now my first choice of music since I was really young was proper house music and garage – old garage, four-to-the-floor, vocals… I’ve got tracks from years back that people would say now are funky though-and-through. It’s young kids being exposed to a certain strain of high-quality house music and wanting to make it their own.

[ZED BIAS @FACT]

Το κίνημα της acid jazz στη Βρετανία ξεκίνησε σαν απάντηση στο acid house: soul jazz που χρησιμοποιεί τη γραμμή house και hiphop μεθόδων στην παραγωγή -τονισμένες χαμηλές και ψηλές συχνότητες, περισσότερος όγκος, περισσότερος χώρος- ώστε να μπορεί να παιχτεί στα club. Από τότε έχει ποτίσει παντού, από το trip hop και το dnb, στο broken beat, τη nu jazz και τελικά το garage. Όσοι ηλεκτρονικοί παραγωγοί θέλουν να κάνουν το 'επόμενο βήμα' και το 'ποιοτικό άλμα' στρέφονται σε ζωντανές ορχήστρες. Μέχρι που εκτονώθηκε όλο αυτό, και φτάσαμε σε μια εποχή πιο συνειδητής προσέγγισης στο rare groove, που έπαψε να είναι το διακοσμητικό κερασάκι στην club μουσική. Το παράδειγμα της Tru Thoughts είναι ιδανικό από αυτήν την άποψη, κάνοντας μοντέρνα μουσική με συμβατικά όργανα και ιδιοφυή παραγωγή.

Το label της Tru Thoughts διάλεξε ο Zed Bias για την επιστροφή του ως Maddslinky με ένα long play που αναμένεται μεσα στο Φθινόπωρο. Έχοντας ήδη κάνει στροφή στον house ήχο από το 2007 (το προφητικό 'Biasonics' LP), ο Bias βρίσκεται στο στοιχείο του, σε μια εποχή που το garage επανεκτιμάται και η house γίνεται η νέα αποκάλυψη του ghetto για τη γενιά του Playstation. Είδομεν...

[link1] [Zed Bias Mix @Fact, 2010]

[link2] [Maddslinky Mix @Fact, 2010]

[link3] [Maddslinky - Special EP, 2010]

BARBARIE

2010-09-25T02:13:00.000-07:00

The main idea was of going deep into the African roots of South American carnaval music. I cut lots of drum breaks from murga, candombe and batucada and mixed them with some old school Colombian cumbia breaks. But the focus was in connecting cumbia and murga. These are two rhythms that have a lot in common, being of African origin, developed in South America and being both regarded as carnaval music. Both cumbia and murga, like all the other cultural expressions of Afro-Latin origin are regarded as low-brow by the average white Argentine.

[JUAN DATA]

Όποιος ενδιαφέρεται για την vernacular dance σκηνή της κεντρικής και νότιας Αμερικής θα πρέπει να γνωρίζει ήδη τον Juan Data από το Buenos Aires. Η συστηματικότητα με την οποία συλλέγει βινύλιο, σκάβει σε αρχεία, επιλέγει τις πηγές (πάνω από 70 δίσκους ανά mixtape) των αφρο-κολομβιανών ιδιωμάτων θυμίζει τουλάχιστον Madlib. Η πρόσφατη δουλειά του, ένα συγκριτικό πείραμα ανάμεσα στις μουσικές murga και cumbia, γιορτάζει τα κρουστά και τις τελετές του καρναβαλιού, οι οποίες παρέμειναν και μετά την εξόντωση των αφρικανών και amerindian σκλάβων στην Αργεντινή και αλλού. All power to them.

[link1] [Juan Data Barbarie Mixtape, 2010]

[link2] [Juan Data Dissecting Barbarie, 2010]

CARACAS

2010-09-24T22:39:00.000-07:00

Οι δυο όψεις του Καράκας, Βενεζουέλα. Ο Mike Davis, στο γνωστό βιβλίο του Planet of Slums, αναφέρει ότι οι κάτοικοί των barrios, των λόφων που περιβάλλουν την μητρική πόλη, είναι αναγκασμένοι να σκαρφαλώνουν (με τα πόδια) το ισοδύναμο έως και 24 ορόφων για να φτάσουν στα σπίτια τους.

CARDOPUSHER

2010-09-23T02:29:00.000-07:00

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που συμπάθησα από το όλο φάσωμα του dubstep με τα ακραία ηλεκτρονικά (breakcore etc.), αυτός είναι ο Luis Garbàn (aka Cardopusher). Το ευγενικό τέρας που γεννήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας είναι υπεύθυνο για ένα από τα μαγικά δωδεκάρια της Hyperdub (το κλασικό 'Homeless').

Το Καράκας πάλι, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στον κόσμο, είδε τις πρώτες επαναστάσεις του Νότου των παραγκουπόλεων απέναντι στη δράση του IMF. Το 1989 δεκάδες χιλιάδες εξαγριωμένοι άνθρωποι κατέβηκαν από τα φτωχά barrios προς το κέντρο της πόλης, καίγοντας πολυτελή αυτοκίνητα, εμπορικά κέντρα και αστυνομικά τμήματα. Χμ... Ο Cardopusher αποφάσισε πάντως ότι δεν έχει τίποτε άλλο να κάνει σε αυτήν την πόλη, κι έφυγε για την Βαρκελώνη. Η hardcore σκηνή της Βενεζουέλας έβγαλε από τότε πολλά ονόματα, και μια μουσική που βράζει όσο λίγες στις μέρες μας. Δεν ξέρω αν αυτά τα σπασμωδικά beat οδηγούν πουθενά, πάντως η ενέργεια που βγάζουν πάνω στο dub φυλετικό υπόβαθρο μετράει πολύ.

[link1] [Pacheko & Cardopusher Tranquera Mix, 2008]

DOKKEBI Q

2010-09-21T02:18:00.000-07:00

From the futuristic streets of Tokyo to the less glamorous but just as inspiring streets of Dalston, East London, via Korean mythology (they’re named after a mythical Korean beast) Dokkebi Q are a duo whose music embraces their roots, multiculturalism and influences in equal measure. At times the tracks on Hardcore Cherry Bon Bon are typical of this Japanese experimentation, and could easily be from an unknown Japanese outfit somewhere deep in Tokyo’s underground, while at others they are a distorted vision of the sounds that have come out of London in the last five years heard through an unusual cultural lens. [FACT]

Ο japan noise παραγωγός Gorgonn και η Kiki Hitomi (των King Midas Sound) είναι οι περιβόητοι Dokkebi Q. Τα τραγούδια τους κερδίζουν έδαφος, με τα σχεδόν punk φωνητικά της Hitomi να γράφουν πολύ όμορφα (σε ιαπωνικά και αγγλικά), με μελωδικά hook που δεν συναντάς εύκολα. Τα ηλεκτρονικά είναι επιπέδου Cardopusher, σε πιο dub πλαίσιο, και δίνουν την εντύπωση πως παίζονται ζωντανά, πράγμα επίσης σπάνιο στην overdesigned εποχή μας. Άλλωστε οι δυο Dokkebi απέκτησαν cult status λόγω των ζωντανών τους εμφανίσεων. (Αναμένονται συνεργασίες με τον επίσης ιάπωνα Goth Trad και τον Kevin 'The Bug' Martin).

[link1] [Dokkebi Q - Hardcore Cherry Bon Bon LP, 2010]

[link2] [Dokkebi Q Interview @Fact Magazine, 2010]

APLUS

2010-09-18T03:26:00.000-07:00

Distant from the mainstream music industry, hardcore continuum members find a defined genre they like (often an overseas one) - but don’t own - and adopt it. The process changes from adoption to reproduction of their own versions of the genre – accurately or inaccurately. This imprecise mutations causes new variants and at this time definition is low i.e. the sound is undefined and the rate of mutation is high. This is the “Wot do U Call It?” moment i.e. jungle ‘93, UK garage ’95, dubstep ‘01, grime ‘02, UK funky ‘07… dubbage in 2010? [BLACKDOWN]

Ο RinseFM έχει τη φήμη του πιο επιδραστικού (πρώην) πειρατικού στα ραδιοκύματα του Λονδίνου τα τελευταία 10+ χρόνια. Διατηρεί αυτή τη θέση από τότε που αντικατέστησε στο προγραμμά του το dnb με το νεαρό ακόμη uk garage. Η τολμηρή αυτή κίνηση επαναλήφθηκε κάθε φορά που η δημιουργική ορμή του bass underground έκανε μετάσταση σε ένα διαφορετικό ήχο. Ο Rinse αποφάσισε να βρίσκεται εκεί κάθε φορά που συνέβαινε το μοιραίο, όπως το 2002 με το grime, έπειτα με το dubstep, και τα τελευταία τρία χρόνια με το uk funky.

Tέλη του 2010 και η αιχμή όσον αφορά τον Rinse, σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του Geeneus, εντοπίζεται στον κύκλο της ομάδας Circle (Kismet, APlus κ.α.). Αυτό που παίζουν είναι dub house, ή dubbage όπως το ονομάζουν οι ίδιοι, διαχωρίζοντάς το εντελώς από το ρεύμα του uk funky. Σε μια σειρά συνεντεύξεων ο Blackdown αποκαλύπτει πως οι δίσκοι που παίζονται στα κλειστά πάρτυ αυτής της ομάδας δεν είναι στην πλειονότητά τους βρετανικές ή έστω αμερικάνικες παραγωγές, αλλά έρχονται από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, από την λατινική Αμερική, την Αφρική, την Ασία, φαινομενικά συμβατικές μορφές 4/4 με dubby feeling.

Όπως λέει και ο Blackdown, οι βρετανοί αρχικά υιοθετούν ένα συμβατικό genre (πχ garage), στη συνέχεια το ζυμώνουν με τον δικό τους τρόπο δίνοντάς του ταυτότητα (πχ uk garage), ώσπου τελικά αναδύεται μια ρυθμική καινοτομία (πχ two-step) που αλλάζει το παράδειγμα στην χορευτική μουσική. Ίσως αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή με το dubbage, ίσως και όχι (ούτε αυτοί που το ζουν από μέσα δεν μπορούν να ξέρουν). Σε κάθε περίπτωση, τα εκλεκτικά set του APlus κάνουν για την ώρα την house μουσική να ακούγεται συναρπαστική...

[link1] [APlus Mixtapes, 2010]

[link2] [APlus Live @Yellow, 2010]

Ο APlus ζωντανά στον RinseFM κάθε Σάββατο βράδυ 21:00-23:00 ώρα Αγγλίας.

Η ΦΑΤΜΕ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ

2010-09-17T05:33:00.000-07:00

DUPPY WRITER

2010-09-16T04:25:00.000-07:00

Tom decided to re-imagine each track as if his re-work was in fact the orignal version of the tune from a previous decade. The project is approached with such conviction and skill that many of the tunes become hard to place in their orignal context, so it really does feel as if these funky, skanking, shuffling little numbers are in fact the ground zero of the Manuva experience. [BIGDADA]

'Duppy' σημαίνει φάντασμα, οπότε ο τίτλος του νέου άλμπουμ του Rodney Smith (aka Roots Manuva) είναι η βιογραφία του γραμμένη από κάποιον άλλο. Έτσι, ο μυστηριώδης Wrong Tom γίνεται ο ghost writer αυτής της fiction ιστορίας. Η ιδέα είναι να στηθεί ένα remix album, όπου διάφορες στιγμές της Manuva δισκογραφίας βρίσκουν το (φανταστικό) τους πρωτότυπο σε vintage version 'εποχής', παρμένες από ολόκληρο το φάσμα της καραϊβικής μουσικής. Καλοκαιρινή reggae και dancehall, digidub τεχνολογίας Amiga, δημιουργούν αναμνήσεις ενός γεγονότος που δεν συνέβει ποτέ, μια εκδοχή της φασματολογίας από την ανάποδη. Το project συνολικά πετυχαίνει τους στόχους που βάζει, και το αποτέλεσμα θα μπορούσε όντως να είναι ένας 'χαμένος' δίσκος από άλλη δεκαετία, πριν ο δαιμόνιος rapper από το Λονδίνο επιστρέψει πίσω(;) στον σύγχρονο ήχο που τον έκανε γνωστό.

[link1] [Roots Manuva with Wrong Tom - Duppy Writer LP, 2010]

Το κλασικό artwork από τον Tony McDermott της Greensleevees.

CATCH A FIRE

2010-09-15T07:36:00.000-07:00

RAIME

2010-09-14T04:08:00.000-07:00

DJ NATE

2010-09-11T23:36:00.000-07:00

DJ Nate, the aptly donned "Trak Genious" is a 20 year old producer from the south side of Chicago. His music is a fiercely unique blend of techniques derived from Hiphop and Juke (aka Ghetto House or Booty) made to soundtrack intense Footwork battles, best seen on youtube for those outside of Chi-town. For us, it's one of the most exciting sonic anomalies of the last decade, Nate's concatenated arrangements and freeform style offer a new route out of rhythmic torpor and a glaringly vivid grassroots idea for the future of the dance. [BOOMKAT]

Ένας θεός ξέρει τι μπορεί να συμβεί με αυτή την υστερική μορφή house από το Σικάγο, αν θα περάσει τον Ατλαντικό, προκαλώντας κύματα χορευτικής φρενίτιδας, αν θα υιοθετηθεί από την bass κοινότητα κτλ. Tο νέο album του 20χρονου DJ Nate, (θετό παιδί της Planet Mu) ξεπερνά τις προσδοκίες. Τα 25 κομμάτια του δεν προσφέρονται για σωματική άσκηση στο σπίτι, οι ρυθμοί και κόντρα-ρυθμοί τους είναι μια άγνωστη χώρα, και αυτός ο ήχος δεν υπάρχει πουθενά. Οι ροή από τα pattern του 808 σε βάζει να τρέχεις ανάποδα σε έναν κυλιόμενο διάδρομο, ενώ σειρές από sample περνούν μπροστά από τα μάτια σου σαν ανακοινώσεις σε πίνακα LED. Το μπάσο έρχεται και φεύγει τραβώντας πάνω του όλα τα στερεά σώματα και αφήνοντάς τα να πέσουν αμέσως μετά, tom-tom και cowbell, και το στομάχι κόμπος. Ένα groove χωρίς κέντρο, μια εντελώς διαφορετική μορφή στίξης για την χορευτική μουσική. Δεν δίνονται εξηγήσεις, αλλά αν καταφέρεις να συνηθίσεις εδώ μέσα θα βρεις το ανάποδο groove και τη χαμένη τιμή μιας πόλης.

[link1] [DJ Nate - Da Trak Genious LP, 2010]

GARAGE

2010-09-10T05:22:00.000-07:00

We don't know yet what garage is capable of...

DUSK & BLACKDOWN

2010-09-09T06:52:00.000-07:00

Το οπτικό κομμάτι του show των Dusk & Blackdown από τον Jonathan Howells.

THE ROOTS OF GRIME

2010-09-06T08:20:00.000-07:00

Τα πρώτα χρόνια μετά το 2000 ήταν μια συναρπαστική εποχή, όπου το βρετανικό garage μεταλασσόταν σε αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως grime και dubstep. Η σκοτεινή πλευρά του garage, όπου οι μπασογραμμές και τα ηλεκτρονικά riff προέβαλλαν όλο και πιο βίαια εις βάρος του soulful στοιχείου, συναντήθηκε με την dub και mc κουλτούρα, βρίσκοντας και πάλι την grassroots βάση του. Όλα αυτά είναι πάνω-κάτω γνωστά. Αυτό που δύσκολα βρίσκουμε σήμερα είναι τα ντοκουμέντα της εποχής εκείνης, μιας που οι dj αρνούνται να ψηφιοποιήσουν τα dubplate που τους ανέδειξαν.

Ο Spooky (καμία σχέση με τον γνωστό αμερικανό turntablist) είχε την ιδέα να ξεσκονίσει τα βινύλια της εποχής εκείνης, φτιάχνοντας ένα μοναδικό σετ για τις ρίζες του grime το έτος 2002. Τα κομμάτια που συμμετέχουν σε αποκλειστικές version δεν μπορούν να βρεθούν πουθενά αλλού, καθότι dubplate, έστω κι αν η ποιότητα της ηχογράφησης είναι κακή. Η ένταση ανεβαίνει καθώς ακούμε τον ρυθμό του garage να συμπιέζεται από το βάρος του μπάσου και την παρουσία των mc. Βήμα το βήμα, μια νέα εποχή έκανε την εμφάνισή της, μακριά από τα media και το hype. Εύχομαι την επόμενη φορά να είμαι εκεί...

[link1] [Spooky - 2002 Vinyl Roots of Grime Mix, 2010]

SURGEON +ON +ON

2010-09-04T00:14:00.000-07:00

Techno is just a framework to hang something else onto, or like a vessel to put something else into. Like a carrier wave. All along the way, it's never been pure Techno to me. Some people might only recognise the Techno-ness of it, but it's always got these other essences added to it, and that's the important bit. Techno carries it along, is that physical medium... [SURGEON]

Η μουσική του Anthony Child (aka Surgeon) είχε την τύχη να αναγνωριστεί από την αρχή. Aκόμη και στην Ελλάδα, η πρώτη του, ηρωική περίοδος των ολοκληρωμένων LP της δεκαετίας του '90, συνάντησε τον ενθουσιασμό του Τύπου, φτάνοντας άνετα στα δισκοπωλεία. Η ρήξη ήρθε με το act των British Murder Boys, όπου μαζί με τον φίλο του Karl O'Connor (aka Regis) σχηματίζουν ένα σκληρό μέτωπο techno θορύβου, μαύρου χιούμορ και μανιακών ritual. Η μαγεία της βίας συνδυάζεται με το πνεύμα του διαλογισμού και θέματα που παραπέμπουν στις occult εμμονές του βρετανικού industrial (Coil, Throbbing Gristle).

Τους τελευταίους μήνες κυκλοφόρησαν δυο συλλογές αφιερωμένες σε δυο διαφορετικές πλευρές του Surgeon. Το μιξαρισμένο 10 Years of Birmigham Techno είναι μια πυκνή συλλογή-ντοκουμέντο του straight techno ήχου των βρετανικών Midlands, ενώ το Deep Into Surgeon συγκεντρώνει τα breakbeat πειράματα του, που βρίσκονται διάσπαρτα σε σπάνια δωδεκάιντσα και EP.

Τέλη του 2010 και ο Surgeon βρίσκεται παντού, με συνεντεύξεις-ποταμούς στο WIRE και το RA, ενόψει του Fabric 53, το πρώτο του μιξαρισμένο CD μετά από μια δεκαετία. Ο ήχος παραπέμπει στο πολύ ενδιαφέρον πείραμα μεταξύ της βρετανικής (bass) και γερμανικής (techno) σχολής που εξελίσσεται αυτή τη στιγμή. Το tracklist είναι ενδεικτικό, μιας και κάθε στιγμή παίζουν έως και τρια κομμάτια ταυτόχρονα, εντελώς μεταμορφωμένα μέσα στη δίνη του ρυθμού!

[link1] [Fabric 53 - Surgeon Mixed CD, 2010]

[link2] [10 Years of Birmigham Techno Mix, 2010]

[link3] [14 Tracks - Deep Into Surgeon, 2010]

JUKE TRAX

2010-09-02T01:51:00.000-07:00

Since 2000 Chicago's house scene has evolved into what is now know as "JUKE MUSIC" and the "JUKE" movement is growing day by day, city by city and at the front of the line are DJ RASHAD, DJ SPINN & GANT-MAN, bringing the style & flavor of the ol'school mixed with the energy & emotion of the new school. So all you guys out there that think "house music" is dead think twice because these guys got now, you'll see what's next.

Συνεχίζοντας την παράδοση που θέλει το ευρωπαϊκό κοινό να «ανακαλύπτει» αναδρομικά το αμερικανικό underground (τα δε αμερικανικά media να αγνοούν αυτό που συμβαίνει κάτω από τη μύτη τους), η Planet Mu υιοθετεί κι άλλα παιδιά-θαύματα από τον πλανήτη juke. Σειρά έχει ο DJ Rashad, με δύο EP έτη φωτός μακριά (πίσω ή πολύ μπροστά, δεν έχει σημασία) από άποψης ρυθμού και ενέργειας, ξαναδίνοντας νόημα στη λέξη hardcore. Το εξωφρενικό drum programming της νέας γενιάς του Chicago κάνει το σώμα να σκέφτεται πιο γρήγορα από το μυαλό, πράγμα που οδηγεί σε αλλόκοτα συμπεράσματα. Όπως λέει και ο Kode9, we don't know yet what the sonic body is capable of.

[link1] [DJ RASHAD & DJ SPINN XLR8R Podcast, 2010]

[link2] [DJ RASHAD & DJ SPINN - 4 The Ghetto ΕP, 2010]

[link3] [DJ RASHAD - Itz Not Rite EP, 2010]

[link4] [JUKE TRAX Online Label, Chicago 2007]

SPOEK MATHAMBO

2010-08-31T05:00:00.000-07:00

His music is the next, somewhat illogical step in the evolution from funk to kwaito to house, and the younger kids are there to verify its progressive merit. His politics are not hackneyed, radical slogans used to sell records or grab headlines, they are real, and South Africans of a certain age would not let him get away with anything less. Everyone hear something in his songs that they can relate to, wether is the sharp lyrics or the hectic sounds, and is thrown off balance by the other. [THE FADER]

Ένα από τα πρώτα ολοκληρωμένα album στον χώρο του kwaito κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες. Ο πρώτος δίσκος του 25χρονου Nthato Mogkata (aka Spoek Mathambo), από το Soweto της Νότιας Αφρικής, είναι από τις εκπλήξεις της χρονιάς, ξεπερνώντας το cult της υπόθεσης kwaito, προς έναν ήχο πιο βαθύ και προσωπικό. Η φωνή του Spoek (έστω κι αν δεν καταλαβαίνω καμία από τις διαλέκτους που χρησιμοποιεί) δίνει έναν πολύ ανθρωποκεντρικό τόνο, που σπρώχνει τον ήχο και τους ρυθμούς κατευθείαν στο στόχο. Κάτω από την εκεντρική club περσόνα του Spoek κρύβεται πολιτική εγρήγορση και συνείδηση του πόνου (όπως διαβάζω στο αφιέρωμα του περιοδικού Fader). Ξεχωρίζει η tribal διασκευή στo 'She's Lost Control' των Joy Division λίγο πριν το τέλος του δίσκου.

[link1] [Spoek Mathambo - Mshini Wam LP, 2010]

DJ GANT-MAN

2010-08-30T07:13:00.000-07:00

Gant Garrard was introduced to mixing in the early 80's by his older brother and learned how to count beats and blend records at the young age of 5. At age 10 he was ready to share his talent with the world and began mixing on a college radio station in Chicago where he mixed from 1989 through 1997. At age 15 in 1995, Gant-Man produced his first EP for Dance Mania, becoming known in Chicago as the Youngest Professional DJ and is attributed to being one of the main key innovators of Ghetto Juke House.

Η διείσδυση του juke στην Αγγλία καλά κρατεί (όπως διαβάζω σε διάφορες συνεντεύξεις), και όλοι όσοι άκουγαν εδώ και καιρό τα βρώμικα 808, αλλά ντρέπονταν να το πουν, τώρα δικαιώνονται. Σημειωτέων ότι ο ρυθμός του juke βασίζεται στους κλασικούς ήχους του Roland TR-808, σπινταρισμένους στα 180bpm, ένα πραγματικά alien groove που παίρνει καιρό να το συνηθίσεις.

Οι καλοί παραγωγοί από το Σικάγο μας κρατούν σε εγρήγορση, και κάθε τόσο ένα αξιόλογο πρόσωπο έρχεται στην επιφάνεια. Ο Gant Garrant (aka Dj Gant-Man) είναι ένας από τους πιο παλιούς, definitive για το είδος, από την εποχή της Dance Mania.

[link1] [Dj Gant-Man - Juke City Chicago Mix, 2009]

[link2] [Dj Gant-Man - Juke Dat Girl 12", 2009]

A SHAMAN I AM

2010-08-28T22:08:00.000-07:00

This body overflows with sweat, drips the foam of desire at the crotch. A shudder

shakes the body over till it lies motionless from exhaustion, losing the elements of

existence in eternal time.

This body overflows with sweat, not to be cooled off by the breeze of the night

nor by the smiles of a child, nor by the impossible dream of the imagination from

which the body has never been absent nor ever escaped.

This body overflows with sweat; its foam drips from the vessel of extension, from

the swelling of the balloon of the soul. Its impossible dream tumbles to the ground,

but the body remains upright in the face of the death of one moment after the other

until the time has come for the body to die.

[A Body, by Rifqi Badawi,1995]

[Shackleton @Mary-Anne Hobbs, August 26, 2010]

DJ RUPTURE presents...

2010-08-27T05:15:00.000-07:00

While there's still openness in these beats the elements that do exist are usually loud and atonal, high-pressure, discordant sounds. Bass drums sound compressed, hitting the speakers at splintering frequency levels; the few non-percussive components are sonar pings and bass buzzes and melting horns and car crashes and jet plane landings. The turbulent minimalism of the music is indeed striking and a welcome alternative to most African music that comes stateside, which tends to be sunnier and breezier.

[PITCHFORK]

Οι ακραίες συνθήκες ζωής στον πλανήτη των παραγκουπόλεων

γεννούν νέο καλλιτεχνικό περιεχόμενο. Η απροσδόκητη φόρμα

αυτής της μουσικής βρίσκεται στην ουσία έξω από τα όρια του

beat πειραματισμού, αφού η πραγματικότητα που τη γεννά είναι

ακόμα ανεξερεύνητη. Αυτά είναι όσα κατάφερε να ανακαλύψει ο

Dj/Rupture στη δυτική Αφρική, μια ώρα γεμάτη από την music

concrète των δρόμων του Abidjan. Το project CIAfrica ολόκληρο

για preview από την Dutty Artz .

[link1] [DJ/Rupture presents CIAfrica CD, 2010]

BOOMSLANG

2010-08-25T09:58:00.001-07:00

SHED

2010-08-23T09:18:00.000-07:00

The only stuff from that time that I can still listen to is my hardcore and early jungle records. it’s only recently that I’ve realised how important that music was to me. Τhe point where I started to make breakbeats was around 2000. It was a hard time for me, because I was getting bored of techno music. I’d reached the point where I was looking back to the early days, listening to old mixtapes and recordings from parties. I realized then that breakbeat was my music. That was the music that reminded me of the good times. I try not to sound like old breakbeat records, I try to alter the structure. Three years ago I was not into dubstep at all, only into the Burial, really. But as a result of working at Hard Wax, I’m into much more now. It’s something fresh for me. And since I began seriously buying dubstep records, I’m not so into techno anymore. When I buy ten records these days, nine are dubstep and one – maybe one – is techno. Dubstep and early 90s jungle is the same thing for me. I’ve always been into the dubstep which has some breakbeats in it; that’s why it’s interesting for me.

[SHED @FACT]

Αναπάντεχες δηλώσεις, κι ένας φοβερός νέος δίσκος από τον René Pawlowitz (aka Shed). Πρεμιέρα στο Berghain, όπου μαγειρεύονται περίεργα πράγματα από γερμανούς και βρετανούς παραγωγούς. Κανονική κυκλοφορία στις 30 Αυγούστου.